அழகிய சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அர்ஜுனன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் அந்த ஊரின் பஞ்சாயத்துத் தலைவருக்கு மிக நெருக்கமான உதவியாளராக இருந்தான். ஒருமுறை, ஊர் பெரியவர்கள் ஒரு முக்கியமான நீர்நிலையைத் தூர்வார முடிவு செய்தனர். அந்த வேலையைச் செய்ய ஒரு ஒப்பந்ததாரரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியிருந்தது.
அர்ஜுனனின் நண்பன் ரவி, ஒரு ஒப்பந்ததாரராகப் போட்டியிட்டான். ரவிக்குத் தகுதியும் இல்லை, ஆனால் அவனிடம் நிறையப் பணம் இருந்தது. ரவி, அர்ஜுனனிடம் வந்து, "அர்ஜுனன், நீ மட்டும் அந்த வேலையை எனக்குக் கொடுத்தால், நான் உனக்கு ஒரு பெரிய தொகையைத் தருகிறேன். யாருக்கும் தெரியாது, நீ மட்டும் சம்மதித்தால் போதும்," என்று ரகசியமாகக் கூறினான்.
அர்ஜுனன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அந்தப் பணத்தால் அவனது குடும்பத்தின் வறுமை நீங்கும். ஆனால், அவனது உள்ளம் ஒருவித பயத்தையும் தயக்கத்தையும் உணர்ந்தது. 'நான் இதைச் செய்துவிட்டால், நாளை என் தலைவரிடமோ அல்லது மக்களிடமோ பார்த்துக் கொள்ளும் போது, நான் செய்த தவறை நினைத்து வருந்துவேனே?' என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அந்தத் தவறு அவனது நிம்மதியைக் கெடுத்துவிடும் என்று அவன் உணர்ந்தான்.
அடுத்த நாள், அர்ஜுனன் ரவியின் சலுகையைத் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டான். தகுதியான மற்றும் நேர்மையான ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதாகத் தலைவரிடம் கூறினான். ரவி கோபமடைந்தான், ஆனால் அர்ஜுனனின் மனம் அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் இருந்தது. காலப்போக்கில், அர்ஜுனனின் நேர்மை ஊரறியப் புகழ்பெற்றது. அவன் செய்த எந்தச் செயலும் அவனுக்கு வருத்தத்தைத் தரவில்லை.
