ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டக்கலை என்றால் உயிர். ஒரு நாள், அவனது கிராமத்தில் இருந்த பெரிய குளத்தில் ஒரு அழகான நீர்வீழ்ச்சி போன்ற நீரூற்றை உருவாக்க வேண்டும் என்று அவன் முடிவு செய்தான். இது ஒரு பெரிய வேலை.
அவனுடைய நண்பன் மாறன் அவனிடம் வந்தான், "கரிகாலன், இது ரொம்பக் கடினமான வேலை. மலையைக் கடந்து கற்களைக் கொண்டு வர வேண்டும், அதுமட்டுமல்லாமல் மழைக்காலத்திலும் வேலை செய்ய வேண்டும். நமக்குத் தேவையான கருவிகளும் இல்லை. ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாய்?" என்று கேட்டான்.
கரிகாலன் யோசித்தான். அவன் வெறும் ஆசையினால் மட்டும் இதைச் செய்யவில்லை. முதலில், அந்த நீரூற்றைக் கட்ட எவ்வளவு உழைப்பு தேவைப்படும் என்று கணக்கிட்டான். அடுத்து, கற்களைக் கொண்டு வரும் வழியில் இருக்கும் கரடுமுரடான பாதைகளையும், மழைக்காலத் தடைகளையும் பட்டியலிட்டான். கடைசியாக, அந்த நீரூற்று தயாரானால், கிராமமே மகிழ்ச்சியாக இருக்கும், நிலத்தடி நீர் உயரும் என்ற பயனைப் பார்த்தான்.
அவன் மெதுவாகத் திட்டமிட்டு, ஒவ்வொரு வாரமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தேவையான கற்களையும் கருவிகளையும் சேகரித்தான். தடைகள் வந்தபோது சோர்ந்து போகாமல், முன்னரே திட்டமிட்டபடி செயல்பட்டான். இறுதியில், அந்த நீரூற்று கிராமத்தின் பெருமையாக மாறியது. கரிகாலனின் பொறுமையான திட்டமிடல் அந்தப் பெரிய கனவை நனவாக்கியது.
