முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் அமைதியான ஒரு கிராமம் இருந்தது. அங்கு இளங்கோ என்ற ஒரு இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் மற்றவர்களிடம் காட்டும் அன்பும், பண்பும் அவனை தனித்துக் காட்டின. ஒருமுறை, அண்டை நாட்டு மன்னன் சோழ மன்னனுடன் ஒரு பெரிய விவகாரத்தைப் பற்றிப் பேச விரும்பினான். ஆனால், அந்த மன்னன் மிகவும் கோபக்காரன் என்பதால், யாரையும் நம்பவில்லை.
அப்போது, இளங்கோவின் தந்தை, ஒரு சிறந்த அறிஞராக இருந்தவர், தன் மகனை மன்னனிடம் தூது அனுப்ப முடிவு செய்தார். இளங்கோவுக்குப் பயமாக இருந்தது. 'நான் எப்படி ஒரு மன்னனிடம் பேசுவேன்?' என்று கேட்டான். அவனது தந்தை சொன்னார், 'மகனே, நீ சொல்வதை விட உன் குணமே உன்னைச் சரியாக வழிநடத்தும். உன் அன்பும், நீ வளர்க்கப்பட்ட நற்பண்புகளும் உனக்குத் துணையாக இருக்கும்.'
இளங்கோ மன்னனின் அரசவைக்குச் சென்றான். அவன் அங்கு சென்றதும், மன்னனின் அதிகாரத்தைக் கண்டு நடுங்கவில்லை. மாறாக, மன்னனின் முகத்தில் இருந்த சோர்வைக் கண்டு, மிகுந்த மரியாதையுடனும், மென்மையாகவும் பேசத் தொடங்கினான். அவன் பேசும் விதம், அவனது குடும்பத்தின் கண்ணியத்தையும், அவன் மற்றவர்கள் மீது வைத்திருக்கும் உண்மையான அன்பையும் வெளிப்படுத்தியது. அவன் வெறும் செய்திகளை மட்டும் சொல்லவில்லை; மன்னனின் உணர்வுகளையும் மதித்தான்.
இளங்கோவின் பண்பைக் கண்ட மன்னன், அவனது வார்த்தைகளை மட்டும் கேட்கவில்லை, அவனது குணத்தையும் நம்பினான். இறுதியில், இரு நாடுகளுக்கும் இடையே ஒரு அமைதியான ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. இளங்கோவின் அன்பும், நற்பண்பும் ஒரு பெரிய போரைத் தடுத்தன.
