சோழ தேசத்தின் ஒரு காலத்தில், வீரமும் நீதியும் நிறைந்த ஒரு மன்னன் இருந்தான். அவனது பெயர் கரிகாலன். அவனுக்கு ஒரு ஆசை இருந்தது. தனது நாட்டின் எல்லையில் உள்ள வறண்ட நிலத்தை ஒரு பசுமையான தோட்டமாக மாற்ற வேண்டும் என்பதுதான் அது. ஆனால், அந்தப் பகுதி மிகவும் கடினமானது.
அரண்மனையில் கரிகாலனுக்குத் துணையாக இருந்த அமைச்சர் மாறன் மிகவும் புத்திசாலி. ஒரு நாள் மன்னன் மாறனிடம், "மாறா, அந்தப் பாலைவனப் பகுதியைத் தோட்டம் ஆக்க என்ன வழி?" என்று கேட்டான். மாறன் அந்தப் பகுதி பற்றித் தெரிந்த உண்மைகளைத் தெரிந்திருந்தான். அங்கு நிலத்தடி நீர் மிகவும் ஆழமாக இருந்தது, மேலும் அங்குள்ள மண் கடினமானது. ஒருவேளை மன்னன் கேட்டதை அப்படியே 'முடியாது' என்று சொன்னால், மன்னனின் முயற்சி பாதியிலேயே நின்றுவிடும்.
மாறன் யோசித்தான். அவன் மன்னனிடம், "மன்னா, நீங்கள் நினைத்தது மிகச்சிறந்த திட்டம். ஆனால், அந்த நிலத்தை நேரடியாகத் தோண்டுவதை விட, அங்குள்ள சிறிய நீரோடைகளைத் திருப்பித் தோட்டத்திற்குப் பயன்படுத்தினால் இன்னும் எளிதாக இருக்கும்," என்று கூறினான். மன்னன் அந்த யோசனையை ஏற்று, பெரும் முயற்சி எடுத்தான். மாறன் சொன்னது போலவே, நீரோடைகளைத் திருப்புவதன் மூலம் அந்தப் பகுதி பசுமையானது.
மாறன் மன்னனின் ஆசையை மறைக்காமல், அதைச் சாத்தியமாக்கும் வழியைக் காட்டினான். இதனால் மன்னன் மகிழ்ச்சியடைந்தார் மட்டுமல்லாமல், அந்தத் தோட்டம் மூலம் நாட்டின் வருமானமும் அதிகரித்தது. உண்மையைச் சொல்லத் தயங்காமல், மன்னனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றத் துணை நின்ற மாறன், மன்னனின் அன்பையும் பெரும் மதிப்பையும் பெற்றான்.
