ஒரு காலத்தில், வீரமிக்க ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் பெயர் கதிர். கதிர் ஒரு சிறந்த வீரனாக வளர வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். ஆனால், அவனது நண்பன் விமல் எப்போதும் சோம்பேறித்தனமாக இருப்பான். ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவிற்குப் பெரிய சவாலான ஒரு மலையைத் தாண்டிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கதிர் மலையில் ஏறும்போது பலமுறை தடுமாறினான், முழங்காலில் காயங்கள் ஏற்பட்டன, வியர்வை சிந்தினான். ஆனால், அவன் ஒவ்வொரு தடவையும் விடாமல் முன்னேறினான். வீடு திரும்பியதும், கதிர் தனது நாட்காட்டியைப் பார்த்தான். அதில் காயங்கள் ஏதும் இல்லாமல் அமைதியாகக் கழிந்த நாட்களைப் பார்த்தபோது, அவனுக்கு ஏனோ வருத்தமாக இருந்தது. அவன் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், "அப்பா, நான் காயப்படாமல் இருந்த நாட்களை ஏன் வீணான நாட்களாகக் கருத வேண்டும்?"
அவன் தந்தை புன்னகைத்துச் சொன்னார், "மகனே, ஒரு போர்வீரனுக்குப் போராட்டம் இல்லாத வாழ்க்கை வெறும் கால விரயம். கஷ்டங்களும், சவால்களும் உன்னைச் செதுக்குகின்றன. காயங்கள் உன் பலவீனத்தைக் காட்டவில்லை, நீ முயற்சி செய்ததைக் காட்டுகின்றன. எந்தத் தடையும் இல்லாமல் அமைதியாகக் கழிந்த நாட்களே உண்மையில் வீணானவை."
