ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் மற்றும் முகிலன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கவின் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்குக் கொஞ்சம் அவசரத் தன்மை அதிகம். முகிலன் அமைதியானவன், எதையும் யோசித்துச் செய்பவன்.
ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காகச் சேமித்து வைத்திருந்த பணத்தை கவின் தவறான வழியில் செலவிடத் திட்டமிட்டான். 'நண்பா, இந்தத் திருவிழாவில் மற்றவர்களை விட நாம் அதிக ஆடம்பரமாக இருக்க வேண்டும், அதனால் இந்தத் தவற்றைச் செய்வோம்' என்று முகிலனிடம் கூறினான். ஆனால் முகிலன், 'வேண்டாம் கவின், இது தவறு. நாம் சேர்த்த பணத்தை நல்ல காரியங்களுக்கே பயன்படுத்த வேண்டும்' என்று அன்போடு தடுத்தான். கவின் முதலில் கோபப்பட்டாலும், முகிலனின் பேச்சைக் கேட்டுத் தன் தவறை உணர்ந்து திருந்தினான்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, கவினின் தந்தை உடல்நலக்குறைவால் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார். கவினிடம் அப்போது பணம் இல்லை. கவின் மிகுந்த கவலையில் இருந்தான். அப்போது முகிலன் ஓடி வந்து, 'கவலைப்படாதே கவின், நான் இருக்கிறேன்' என்று கூறித் தன் சேமிப்பை அவனிடம் கொடுத்தான். கவினின் கஷ்டத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டு, அவனுக்குத் துணையாக நின்றான். கவின் realization செய்தான், முகிலன் வெறும் நண்பன் மட்டுமல்ல, அவனது வாழ்க்கையின் வழிகாட்டி.
