ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு ரவி என்ற நண்பன் இருந்தான். ரவி எப்போதும் கதிரின் எல்லா வேலைகளுக்கும் 'நிச்சயமாகச் செய்கிறேன்' என்று சொல்வான். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவிற்கு ஒரு பெரிய மரத்தாலான விளையாட்டுப் பெட்டியைத் தயார் செய்ய வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார்கள். கதிர், 'ரவி, நீயும் சேர்ந்து எனக்கு உதவி செய்வாயா?' என்று கேட்டான். ரவி, 'நிச்சயமாக கதிர், நான் இல்லையென்றால் அது முடியாது!' என்று ஆசையாகச் சொன்னான்.
ஆனால், வேலை தொடங்கும் போது ரவி மெல்ல மெல்லத் தப்பிக்கத் தொடங்கினான். 'எனக்குத் தலைவலிக்குது', 'எனக்குக் கை வலிக்குது', 'இன்று மழை வரும் போல இருக்கு' என்று பல காரணங்களைச் சொல்லித் தள்ளிப்போட்டான். கதிர் பலமுறை கேட்டும், ரவி செய்ய முடியும் என்று சொல்லும் காரியங்களைச் செய்யாமல் ஏமாற்றினான். கதிரால் ரவியிடம் சண்டையிடவும் முடியவில்லை, அவனது பொய்யான உதவியை நம்பவும் முடியவில்லை.
கதிர் ஒரு புத்திசாலித்தனமான முடிவை எடுத்தான். ரவியிடம் சண்டையிட்டு அவனைக் காயப்படுத்தவோ அல்லது அவனது முகத்திற்கு நேராக 'நீ பொய் சொல்கிறாய்' என்று சொல்லவோ அவன் விரும்பவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, ரவிக்குத் தெரியாமல் மெல்ல மெல்லத் தனது நட்பையும், அந்தத் திட்டத்தையும் மாற்றிக்கொண்டான். ரவிக்குத் தெரியாதவாறு மற்ற நண்பர்களுடன் சேர்ந்து வேலையை முடித்தான். ரவி இப்போது கதிரின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியப் பங்கு வகிக்கவில்லை. சண்டையின்றி, அமைதியாக அந்தத் தவறான நட்பிலிருந்து கதிர் விலகிவிட்டான்.
