ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் அன்பானவன், எல்லாரிடமும் உண்மையாக இருப்பான். அவனது வகுப்பில் ரவி என்ற மாணவன் இருந்தான். ரவி எப்போதும் கதிரின் அருகிலேயே இருப்பான், அவனது பேச்சுகளைப் புகழ்ந்து பேசுவான், கதிரின் விளையாட்டுப் பொருட்களைப் பகிர்ந்து கொள்வான். கதிர் ரவியை தனது சிறந்த நண்பன் என்று நம்பினான்.
ஒருமுறை பள்ளியில் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டி நடந்தது. வெற்றி பெறுபவருக்கு ஒரு அழகான வண்ணப் பெட்டி பரிசாகக் கிடைக்கும். கதிர் மிகவும் ஆர்வத்துடன் ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருந்தான். அப்போது ரவி, கதிரின் ஓவியத்தைப் பார்த்து, 'வா கதிர், இது மிகவும் அழகாக இருக்கிறது! நீ நிச்சயம் வெற்றி பெறுவாய்' என்று உற்சாகப்படுத்தினான். ஆனால், ரவி கதிரின் ஓவியத்தின் ஒரு மூலையில் தெரியாமல் ஒரு கருப்புப் புள்ளியைத் தெரியாமல் ஏற்படுத்திவிட்டான். கதிர் அதை கவனிக்கவில்லை.
முடிவுகள் வந்தபோது, கதிர் தோல்வியடைந்தான். ரவி மற்ற மாணவர்களிடம் சென்று, 'கதிர் நன்றாகத்தான் வரைந்தான், ஆனால் அவனுக்குக் கலைத் திறன் இல்லை' என்று ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். அப்போதுதான் கதிர் உணர்ந்தான், ரவியின் அன்பு உண்மையானது அல்ல; அது ஒரு முகமூடி மட்டுமே. ரவி கதிரின் முன்னே சிரித்துவிட்டு, பின்னால் அவனது முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கும் ஆயுதமாக மாறினான். கதிர் வருத்தப்பட்டாலும், ரவியின் போலித்தனத்தை அறிந்து கொண்டான். அன்று முதல், கதிர் உண்மையான அன்பும் நேர்மையும் கொண்ட நண்பர்களை மட்டுமே தேடினான்.
