ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் எப்போதும் ஒன்றாகவே இருப்பார்கள். ஆனால், காலப்போக்கில் மாறனின் குணத்தில் மாற்றம் தெரிந்தது. கதிர் ஒரு உதவி கேட்டால், மாறன் அதை அலட்சியம் செய்தான். சில நேரங்களில் அவன் கதிரைப் பார்த்துப் பேசும்போதும் முகத்தைக் கடுகடுவென வைத்திருப்பான். கதிர் கவனித்தான், மாறனின் இதயம் இப்போது பழையபடி இல்லை; அவன் ஒரு போலி நண்பனாக மாறிவிட்டான்.
கதிர் வருத்தமடைந்தான். ஆனால், அவன் மாறனைத் திட்டிப் பேசவோ அல்லது சண்டையிடவோ விரும்பவில்லை. மாறன் முன்னால் வரும்போது, கதிர் எப்போதும் புன்னகையுடனும் அன்பான முகத்துடனும் இருந்தான். ஆனால், அவன் மனதிற்குள் மாறன் மீது இருந்த ஆழமான நட்பையும், அவன் மீது வைத்திருந்த எதிர்பார்ப்பையும் மெல்ல மெல்லக் குறைத்துக்கொண்டான். அவன் மாறனிடம் முகத்தினால் மட்டும் நட்பைத் தொடர்ந்தான், ஆனால் மனதளவில் அவனிடம் இருந்த பிணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டான். ஒரு நாள், மாறன் ஒரு தவறு செய்தபோது, கதிர் அதைச் சுட்டிக்காட்டாமல் அமைதியாக விலகிச் சென்றான். கதிர் இப்போது நிம்மதியாக இருந்தான்; அவன் போலி நட்பைத் தன் மனதிற்குள் சுமக்கவில்லை.
