ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்று அவன் கவலைப்பட மாட்டான். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காக அனைவரும் சேர்ந்து ஒரு பெரிய மண்பாண்டம் செய்யத் திட்டமிட்டனர். கரிகாலனின் நண்பன் மாறன், 'கரிகாலன், நாம் அனைவரும் இணைந்து நேர்மையாக வேலை செய்வோம், அப்போதுதான் அந்தப் பானை அழகாகவும் உறுதியாகவும் இருக்கும்' என்று கூறினான்.
ஆனால் கரிகாலன் அதைச் செவிமடுக்கவில்லை. அவன் மற்றவர்களுக்குத் தெரியாமல், பானையின் அடிப்பகுதியில் ஒரு சிறிய விரிசலை ஏற்படுத்தினான். 'யாரும் பார்க்க மாட்டார்கள், இது எனக்குப் பெரிய விஷயம் இல்லை' என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால், அந்தப் பானை திருவிழாவின் போது உடைந்து சிதறியது. ஊரே அவனைக் கேலி செய்தது. மாறன் வருத்தத்துடன் சொன்னான், 'கரிகாலன், நீ நல்ல விஷயங்களைக் கற்கவில்லை, மற்றவர்கள் உன்னைத் திட்டும் போது உனக்குக் கவலையில்லை, அதனால் நீ இழந்தது உன் மானத்தை மட்டுமல்ல, நண்பர்களின் நம்பிக்கையையும் கூட.' கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்து, இனி எப்போதும் நற்பண்புகளுடன் வாழ்வேன் என்று உறுதி எடுத்தான்.
