ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவன் எதைக் கண்டும் ஒரு நிமிடம் கூடத் தன் இலக்கை மறந்தே விடுவான். ஒருமுறை, கதிர் ஒரு பெரிய சிற்பியாகி, உலகப்புகழ் பெற வேண்டும் என்று கனவு கண்டான். அவன் தினமும் கடினமாக உழைத்துச் சிலைகளைச் செதுக்கத் தொடங்கினான்.
ஆனால், அவனது கவனம் மெல்ல மெல்ல மாறத் தொடங்கியது. அவன் அழகான ஆடைகள், ஆடம்பரமான வாழ்க்கை மற்றும் பெண்களின் கவர்ச்சியில் மூழ்கிப்போனான். ஒரு அழகான பெண்ணின் அன்பிற்காகத் தன் சிற்பக் கலையைத் தியாகம் செய்யத் துணிந்தான். அவன் தன் நேரத்தையும், பணத்தையும், திறமையையும் வெறும் இன்பங்களுக்காகவே செலவிடத் தொடங்கினான். அவனது நண்பன் மாறன் அவனிடம், "கதிர், நீ உன் இலக்கை மறந்துவிட்டாய். இந்தத் திசை உன்னை உயர்ந்த இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லாது," என்று எச்சரித்தான்.
கதிர் அதைக் கேட்கவில்லை. அவன் தன் கலைத் திறனை விட, மற்றவர்களின் கவனத்தைப் பெறுவதிலேயே குறியாக இருந்தான். காலப்போக்கில், அவனது கைகள் வழுக்கின, அவனது கற்பனைத் திறன் மங்கியது. அவன் ஒரு சாதாரண மனிதனாகவே நின்றுவிட்டான். ஒரு நாள், அவன் செதுக்கிய ஒரு சிறிய சிற்பத்தைப் பார்த்தபோது, அவனால் ஒரு முழுமையான உருவத்தைக் கூட உருவாக்க முடியவில்லை. அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது; ஒருவன் தன் உணர்ச்சிகளுக்கும், இன்பங்களுக்கும் அடிமையாகிவிட்டால், அவனால் உயர்ந்த பண்புகளையும், வெற்றியையும் அடைய முடியாது என்று.
