ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் கைவினைப் பொருட்கள் செய்வதில் மிகவும் திறமையானவன். ஒருமுறை, ஊர் திருவிழாவிற்காக கதிர் அழகான மண்பாண்டங்களைச் செய்தான். அவனது நண்பன் ரவி, கதிரின் திறமையை விடத் தன்னைப் புகழ்ந்து கொள்ளவே விரும்பினான். ரவி, 'நான் செய்த சிறிய வேலைதான் பெரியது, கதிர் செய்ததை விட இது சிறந்தது' என்று மற்றவர்களிடம் பெருமையாகப் பேசினான். மேலும், கதிர் செய்த வேலைகளைக் குறைத்து மதிப்பிட்டு, தான் செய்த சிறிய உதவியை ஒரு பெரிய விஷயமாகக் காட்டி கதிரின் புகழைத் திருட முயன்றான்.
கதிர் இதைக் கண்டு வருத்தப்படவில்லை. அவன் ரவியின் போக்கைக் கண்டு விலகிவிட்டான். ரவி மற்றவர்களின் பாராட்டுக்காகவும், தன் புகழைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளவும் மற்றவர்களின் உழைப்பைக் குறைத்து மதிப்பிடும் குணத்தைக் கொண்டிருந்தான். கதிர் தன் வேலையில் மட்டும் கவனம் செலுத்தினான். காலப்போக்கில், கதிரின் உண்மையான திறமையும், நேர்மையும் ஊரார் அறியும் புகழாக மாறியது. ரவி, மற்றவர்களின் புகழைத் திருட முயன்றதால், இறுதியில் யாருடைய நம்பிக்கையையும் பெறவில்லை. கதிர் தன் சொந்த உழைப்பால் கிடைத்த பெருமையை ரவியின் போலிப் புகழை விட மேலானதாகக் கருதினான்.
