ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் எதையும் யோசிக்காமல் அவசரப்பட்டு முடிவெடுக்கும் குணம் கொண்டவன். ஒருமுறை, அந்த ஊருக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு பெரிய நகரத்திற்குச் சென்றான். அங்குள்ள ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகையில், விலை உயர்ந்த ஆபரணங்கள் அணிந்த பெண்கள் நடனமாடிக் கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் மென்மையான தோள்களும், மின்னும் நகைகளும் இளமாறனின் கண்களைக் கவர்ந்தன. 'இந்த உலகமே இவர்களின் காலடியில் இருக்கிறதே!' என்று அவன் வியந்தான்.
அவர்களின் அழகும், ஆடம்பரமும் அவனை ஒரு மாயக் கண்ணாடியைப் போல ஈர்த்தது. அந்தப் பெண்களின் வசீகரத்தில் மயங்கி, இளமாறன் தன் சேமித்த பணத்தையும், தன் குடும்பத்தின் நம்பிக்கையையும் இழந்துவிட்டான். அவன் அந்தத் தவறான பாதையில் பயணித்ததால், இறுதியில் பெரும் ஏழையாகவும், மனவேதனையுடனும் காணப்பட்டான். அவனது நண்பன் கதிர் அவனுக்கு ஒரு உண்மையைச் சொன்னான்: 'இளமாறா, வெளித்தோற்றம் தரும் வசீகரம் ஒரு மாயை. அது பார்ப்பதற்கு அழகாகத் தெரிந்தாலும், அறிவில்லாதவர்கள் அதில் விழுந்தால் அது ஒரு பாதாளம் போன்றது.' இளமாறன் தன் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் வெளித்தோற்றத்தை மட்டும் நம்பாமல், உண்மையான பண்புகளைத் தேடத் தொடங்கினான்.
