ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் மற்றும் நிலா என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். கண்ணன் மிகவும் புத்திசாலி மற்றும் பொறுப்பான இளைஞன். நிலா அவனது சிறந்த நண்பன். இருவரும் சேர்ந்து ஒரு சிறிய விவசாயத் தொழிலைத் தொடங்கினார்கள். ஒரு நாள், கிராமத்தில் இருந்த சில இளைஞர்கள் கண்ணனைத் தரம் தாழ்ந்த மது அருந்தும் பழக்கத்திற்குத் தூண்டினார்கள். 'வா கண்ணன், ஒரு நாள் மட்டும் குடித்தால் என்ன? இது உன்னை உற்சாகமாக வைக்கும்' என்று அவர்கள் கூறினர்.
கண்ணன் முதலில் தயங்கினான். ஆனால், ஒரு நாள் நண்பர்களின் வற்புறுத்தலால் அவன் மது அருந்தினான். அடுத்த நாள் காலையில், கண்ணனுக்குத் தலைவலி மற்றும் மிகுந்த வெட்கம் ஏற்பட்டது. அவன் செய்த தவறுக்காக அவனது தெளிவான சிந்தனை மறைந்து போனது. நிலா அவனைக் காண வந்தபோது, கண்ணன் தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்து நின்றான். நிலா அவனிடம் கோபப்படவில்லை, ஆனால் மிகுந்த வருத்தத்துடன் சொன்னாள், 'கண்ணன், மது அருந்துபவர்கள் தங்கள் சுயமரியாதையையும், நல்ல நண்பர்களையும் இழந்துவிடுவார்கள். ஒரு நல்லவள், மது அருந்தித் தன் அறிவை இழக்கும் ஒருவனைத் தன் பக்கம் வைத்துக் கொள்ள மாட்டாள்.'
நிலாவின் அந்த வார்த்தைகள் கண்ணனின் இதயத்தைத் தைத்தது. மதுவின் தீய விளைவுகளை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல், கண்ணன் அந்தப் பழக்கத்தைத் தவிர்த்து, நிலாவுடன் இணைந்து கடினமாக உழைத்து முன்னேறினான். நிலா அவனுக்குத் துணையாக நின்றாள், ஆனால் அவன் அந்தத் தவறை மீண்டும் செய்யாத வரை அவனது பழைய மரியாதையை அவனால் பெற முடியவில்லை.
