ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவனும் அவனது தந்தை சோமுவும் வசித்து வந்தனர். சோமு ஒரு நேர்மையான மனிதர், மது அருந்தும் பழக்கம் இல்லாதவர். ஒரு நாள் மாலை, கண்ணன் தன் தந்தையுடன் சந்தையில் நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான். அப்போது, அங்கே ஒரு மனிதர் மது அருந்திவிட்டுத் தடுமாறி விழுவதையும், மற்றவர்களைத் திட்டுவதையும் கண்ணன் பார்த்தான். அந்த மனிதரைப் பார்த்ததும் கண்ணன் அதிர்ச்சியடைந்தான். அவன் தன் தந்தையிடம், "அப்பா, அவர் ஏன் இப்படிச் செய்கிறார்? அவருக்குத் தெரியாதா இது எவ்வளவு கெட்டது என்று?" என்று கேட்டான்.
சோமு மென்மையாக கண்ணனைத் தட்டிக் கொடுத்து, "கண்ணா, ஒருவன் மது அருந்தும்போது, அந்தப் பழக்கத்தால் தனக்கு வரும் துன்பங்களை அவன் மறந்துவிடுகிறான். அவன் இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகத் தோன்றலாம், ஆனால் உண்மையில் அவன் தன் அறிவையும் நிம்மதியையும் இழந்துவிட்டான். ஒருவன் தெளிந்த நிலையில் இருக்கும்போது, மற்றவர்கள் செய்த தவறுகளை எளிதில் கண்டறிவான். ஆனால், மது அருந்தியவன் தன் தவறைத் தானே உணரத் தவறிவிடுகிறான்," என்றார். கண்ணன் அன்று ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றான். ஒருவன் தன் தவறைத் திருத்திக்கொள்ள வேண்டுமானால், முதலில் தெளிவான மனநிலை அவசியம் என்பதை அவன் புரிந்து கொண்டான்.
