ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிரின் தந்தை ஒரு விவசாயி, தாய் ஒரு சிறந்த சமையல்காரி. கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவனுக்குப் பிடித்தமான இனிப்புப் பண்டங்களையும், எண்ணெயைத் தாராளமாகப் போட்ட உணவுகளையும் அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடப் பிடிக்கும். ஒரு நாள், ஊர் திருவிழா என்பதால் கதிர் காலை முதல் இரவு வரை நொறுக்குத் தீனிகளையும், இனிப்புகளையும் மட்டுமே சாப்பிட்டான். 'இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிடலாம்!' என்று அவன் மனம் துடித்தது.
மறுநாள் காலை, கதிரின் வயிற்றில் கடும் வலி ஏற்பட்டது. அவனால் எழுந்து நடக்கக்கூட முடியவில்லை. அவனது உடல் சூடானது, மூச்சு விடுவதில் சிரமம் இருந்தது. அவனது அம்மா கவலைப்பட்டு, அவனுக்குச் சரியான நேரத்தில் மிதமான உணவை வழங்கினார். அவனது அப்பா சொன்னார், 'கதிர், அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு. நாம் சாப்பிடும் உணவும், நாம் செய்யும் வேலையும் சரியான அளவில் இருக்க வேண்டும். அதிகமாகச் சாப்பிட்டாலும், அல்லது சரியாகச் சாப்பிடாமல் வேலையை மட்டும் பார்த்தாலும் உடல்நிலை கெட்டுவிடும்.'
சில நாட்கள் சரியான உணவு மற்றும் ஓய்வு எடுத்த பிறகு, கதிர் குணமடைந்தான். அன்று முதல், அவன் எதையும் அளவோடு செய்யப் பழகிக்கொண்டான். அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடுவதையும், சோம்பேறியாக இருப்பதையும் அவன் தவிர்த்தான்.
