அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரி கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குச் சாப்பிடுவது என்றால் உயிர். அவனது அம்மா நிலா, அவனுக்குச் சத்தான காய்கறிகளையும் பருப்பு வகைகளையும் அன்போடு சமைத்துத் தருவாள். ஆனால், கரிகாலனுக்குத் தன் வயிறு நிறைய வேண்டும் என்பதற்காக, எப்போதும் இனிப்புகளையும் எண்ணெய்ப் பலகாரங்களையும் மட்டுமே சாப்பிட வேண்டும் என்று ஆசை. ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. அங்கே விதவிதமான பலகாரங்கள் மணந்து கொண்டிருந்தன. கரிகாலன் தன் பசியைக் கட்டுப்படுத்தாமல், ஒரு தட்டு நிறைய வடை, லட்டு மற்றும் இனிப்புகளைத் தாராளமாகச் சாப்பிட்டான். 'வயிறு நிறைந்துவிட்டதா?' என்று அவனது நண்பன் மாறன் கேட்டான். 'இன்னும் கொஞ்சம் சாப்பிடலாம்!' என்று கரிகாலன் சிரித்துக்கொண்டே கூறினான்.
அடுத்த நாள் காலை, கரிகாலனின் வயிற்றில் கடும் வலி ஏற்பட்டது. அவனால் எழுந்து உட்காரக்கூட முடியவில்லை. அவனது உடல் சோர்வடைந்து, காய்ச்சல் வந்தது. மருத்துவர் விவேக் அவனைக் கவனித்துச் சொன்னார், 'கரிகாலன், நீ உணவின் அளவை மறந்துவிட்டாய். அளவுக்கு அதிகமாகச் சாப்பிடுவது உடலுக்குத் தரும் மிகப்பெரிய நோய்.' கரிகாலன் தன் தவறை உணர்ந்து கண்ணீர் விட்டான். சில நாட்கள் சரியான உணவு மற்றும் ஓய்வுக்குப் பிறகு அவன் குணமடைந்தான். அன்று முதல், உணவை அளவோடு உண்பதை ஒரு பழக்கமாகக் கொண்டான்.
