ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு நேர்மையான மரம் வெட்டி வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் ஏழ்மையானவன் தான், ஆனால் தன் உழைப்பால் கிடைக்கும் உணவை மட்டுமே அவன் உண்பான். ஒருமுறை, அந்த ஊரின் மிகப்பெரிய பணக்காரரான சோமு, மாறனைத் தன் வீட்டிற்கு அழைத்தார். சோமு மிகவும் பேராசை பிடித்தவர் மற்றும் மற்றவர்களை ஏமாற்றிப் பணம் சம்பாதிப்பவர். 'மாறன், நீ ஏன் இந்த கடினமான வேலையைச் செய்கிறாய்? என் பக்கம் வந்து வேலை செய். நான் உனக்கு நிறையப் பணம் தருகிறேன், ஆனால் நீ சில தவறான விஷயங்களைச் செய்யத் தயாராக இருக்க வேண்டும்' என்று சோமு கூறினார்.
மாறன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அவனுக்குத் தன் குடும்பத்தின் பசி தெரிந்தது, ஆனால் அவனது மனசாட்சி அதைத் தடுத்தது. சோமுவின் வழியில் சென்றால் அவன் வசதியாக வாழலாம், ஆனால் அவனது கௌரவம் போய்விடும் என்று அவனுக்குத் தெரியும். மாறன் மென்மையாகச் சொன்னான், 'ஐயா, உங்கள் பணம் எனக்குத் தேவைதான், ஆனால் உங்கள் வழியில் சென்று என் மானத்தை இழக்க எனக்கு விருப்பமில்லை. நான் கஷ்டப்பட்டு வாழ்ந்தாலும், என் நேர்மையுடன் இறப்பதே எனக்குப் பெருமை.'
பல ஆண்டுகள் கடந்தன. சோமுவின் முறைகேடுகளால் அவர் சிறைக்குச் சென்றார். மாறன் அதே பழைய மரம் வெட்டியாகவே இருந்தார், ஆனால் கிராமமே அவரை ஒரு மாண்புள்ள மனிதராகப் போற்றியது. அவர் இறந்தபோது, 'நேர்மையுடன் வாழ்ந்த மனிதர் மறைந்தார்' என்று மக்கள் கண்ணீருடன் கூறினர். மாறன் தன் கௌரவத்தை விட்டுக் கொடுக்காமல் வாழ்ந்ததே அவருக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய வெற்றி.
