நிழலும் நிஜமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதையும், மற்றவர்கள் செய்யும் தவறுகளைப் பற்றிப் பேசுவதையும் ஒரு விளையாட்டாகவே கருதினான். அதே கிராமத்தில் பெரியவர் மாணிக்கம் என்ற ஒரு முதியவர் இருந்தார். அவர் மிகவும் அமைதியானவர், எப்போதும் மற்றவர்களுக்குத் தன்னால் இயன்ற உதவியைச் செய்வார். ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவில் கதிர் தனது நண்பர்களுடன் சேர்ந்து, பெரியவர் மாணிக்கம் செய்யும் ஒவ்வொரு சிறிய செயலையும் கிண்டல் செய்தான். 'அவர் ஏன் இவ்வளவு மெதுவாக நடக்கிறார்? ஏன் எப்போதும் மற்றவர்களுக்காகப் போராடுகிறார்?' என்று கேட்டான். இதைக் கேட்ட ஒரு முதியவர், கதிரின் தந்தை, அவனைத் தனியாக அழைத்துச் சென்றார். அவர் கதிரிடம் ஒரு செடியைக் காட்டினார். 'கதிர், இந்தச் செடி ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் நிழலில் வளர்கிறது. ஆனால், இந்தச் செடிக்குத் தேவையான நீர் மற்றும் உரம் கொடுக்கத் தயங்கும் ஒருவன், அந்த ஆலமரத்தின் நிழலை மட்டும் அனுபவிக்க நினைப்பால் பயன்getாது. அதுபோலத்தான், உயர்ந்த குணங்கள் கொண்டவர்களுடன் பழகி, அவர்களின் நற்பண்புகளைப் பெற நினைக்காதவர்கள், வெறும் கேலி மட்டுமே செய்வார்கள்' என்றார். கதிர் அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். பெரியவர் மாணிக்கத்தின் குணங்களை ரசிக்கத் தொடங்கினான், அவர்களைப் போல மாற முயற்சி செய்தான்.