ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் அவனது தந்தை சோமு வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பான சிறுவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறு குறை இருந்தது; அவன் மற்றவர்களிடம் பேசும் போது சற்றுத் திமிராகப் பேசுவான். ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவில், கதிர் தனது நண்பன் அருணனிடம், 'நீ ஏன் இவ்வளவு மெதுவாக நடக்கிறாய்? உன்னால் என்னைப் போல வேகமாக ஓட முடியாது' என்று கேலியாகச் சொன்னான். அருண் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
அன்று மாலை, கதிரின் தந்தை சோமு ஒரு பெரிய மரத்தடியில் அமர்ந்து யோசித்துக் கொண்டிருந்தார். கதிர் அவரிடம் வந்து, 'அப்பா, நான் சொன்னது தவறு என்று நினைக்கிறீர்களா?' என்று கேட்டான்.
சோமு புன்னகையுடன் சொன்னார், 'கதிர், இந்த உலகம் எப்படி இயங்குகிறது தெரியுமா? ஒரு அழகான தோட்டம் செடிகள், பூக்கள் மற்றும் அவற்றைப் பராமரிக்கும் தோட்டக்காரர்களால் அழகாக இருக்கிறது. ஒருவேளை அந்தத் தோட்டக்காரர்கள் அன்பையும் அக்கறையையும் காட்டவில்லை என்றால், அந்தத் தோட்டம் சீக்கிரம் அழிந்துவிடும். அதுபோலவே, மனிதர்களாகிய நாம் ஒருவருக்கொருவர் மரியாதையும், பண்பும், அன்பும் காட்டவில்லை என்றால், இந்த உலகம் ஒரு அர்த்தமில்லாத இடமாக மாறிவிடும். நல்ல பண்பு கொண்ட மனிதர்களால்தான் இந்த உலகம் இன்றும் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது.'
கதிருக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. அடுத்த நாள் அவன் அருணனிடம் சென்று, 'மன்னிக்கவும் நண்பா, நான் பேசிய விதம் தவறு' என்று கூறி அவனது கையைப் பிடித்துக்கொண்டான். கதிரின் அன்பான மாற்றத்தைப் பார்த்த கிராமமே மகிழ்ச்சியடைந்தது.
