பழமையான சோழ தேசத்தில் ஆரியன் என்ற ஒரு இளவரசன் இருந்தான். அவன் மிகவும் வீரமானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது. தான் செய்யும் தவறுகளை மற்றவர்கள் பார்த்தால் தான் அவனுக்குத் திருத்திக் கொள்ளத் தோன்றும். ஒருமுறை, ஆரியன் தனது வீரத்தைக் காட்ட வேட்டையாடும் போது, காட்டின் விதிகளையும் மீறி ஒரு சிறிய மானைக் கொன்றான். அந்தச் செயலைச் செய்தபோது அவனுக்குள் ஒரு சிறிய தயக்கம் இருந்தது, ஆனால் 'யாரும் பார்க்கவில்லையே' என்று நினைத்து அதை மறைத்துவிட்டான்.
சில நாட்கள் கழித்து, அந்த நாட்டின் பெரியவர்கள் அவனிடம் ஆலோசனைக் கேட்டனர். ஆரியன் ஒரு தவறான முடிவை எடுத்தபோது, அவனது அமைச்சர்கள் அவனைத் தடுத்தனர். ஆனால் ஆரியன், 'உலகம் என்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கும்?' என்று கவலைப்பட்டான். அவனது தந்தை, மன்னர் விக்ரமன், அவனிடம் மெதுவாகச் சொன்னார், "மகனே, ஒரு சிறந்த மனிதன் தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ள பெரிய கோட்டைகளையோ அல்லது உலகத்தின் புகழையோ தேடத் தேவையில்லை. அவனது உள்ளத்தில் இருக்கும் 'வெட்கம்' அல்லது 'அடக்கம்' எனும் உணர்வே அவனுக்குப் பாதுகாப்பான வேலியாகும். தவறு செய்யும்போது உன் மனசாட்சி உன்னைத் தடுக்கும் அந்தத் தயக்கமே உன்னைக் காப்பாற்றும்."
ஆரியன் அப்போதுதான் உணர்ந்தான். உலகம் அவனைப் புகழ்ந்தால் மட்டும் போதாது, அவன் தன் தவறைச் செய்யாமல் இருக்க அவனது ஒழுக்கமே அவனுக்குப் பாதுகாப்பு. அன்று முதல், அவன் தனது செயல்களுக்குப் புகழைத் தேடாமல், தன் ஒழுக்கத்தைக் காப்பதே தன் பலம் என்று வாழ்ந்தான்.
