ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. மற்றவர்கள் முன்னிலையில் பேசும் போது, அவன் மரியாதையை மறந்து மிகத் தன்னிச்சையாகவும், சில நேரங்களில் மற்றவர்களைக் கேலி செய்யும் விதமாகவும் பேசுவான். ஒருமுறை, ஊர் திருவிழாவில் கண்ணனின் தந்தை பெரியவர் ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது கண்ணன் ஓடி வந்து, தந்தை பேசிக்கொண்டிருந்த விஷயத்தைப் பற்றித் தெரியாமலேயே, "அப்பா, நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு மொக்கையாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று சத்தமாகச் சொன்னான். அங்கிருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்கள். கண்ணனின் தந்தை தலைகுனிந்து நின்றார். அந்தச் செயல் கண்ணனின் குடும்பத்தின் கௌரவத்தைக் குறைத்தது. சில நாட்கள் கழித்து, கண்ணன் ஒரு பெரிய தவறு செய்தான். அவன் ஒரு முதியவரின் பணப்பையைத் தவறுதலாக எடுத்துக்கொண்டான். அதைத் திருப்பிக் கொடுக்கத் தேவையில்லை என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால், அவனது உள்ளுணர்வு அவனுக்குச் சொன்னது, 'இது தவறு'. அவன் அந்தப் பணப்பையைத் திருப்பிக் கொடுக்கவில்லை என்றால், அவன் ஒரு நேர்மையற்றவன் என்று ஊரே சொல்லும். அவன் பயந்து போய் அந்தப் பணப்பையைத் திருப்பிக் கொடுத்தான். அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது: முறையான ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்காவிட்டால் குடும்பத்தின் பெயர் கெடும், ஆனால் வெட்கப்படத் தெரியாமல் தவறான காரியங்களைச் செய்தால் தன் சொந்த குணமே அழிந்துவிடும் என்று.
கண்ணன் அன்று முதல் தன் பேச்சிலும் செயலிலும் மிகுந்த கண்ணியத்தையும், வெட்கத்தையும் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கினான்.
