ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிரின் தந்தை ஒரு தச்சராக இருந்தார். ஒருமுறை, கதிரின் தந்தை உடல்நலக்குறைவால் வேலை செய்ய முடியாமல் போனார். வீட்டில் இருந்த சேமிப்பு மெல்ல மெல்ல தீர்ந்து போனது. கதிர் ஒருமுறை ஒரு அழகான மரப்பலகை பொம்மையை வாங்க ஆசைப்பட்டான். ஆனால், அவன் அம்மாவிடம் கேட்டபோது, அவளது கண்கள் கலங்கின. 'கதிர், இப்போது நம்மிடம் உணவு வாங்கக்கூடப் போதிய பணம் இல்லை, பொம்மை வாங்குவது என்பது கனவுதான்' என்றார் மெல்லிய குரலில்.
கதிர் அப்போதுதான் உணர்ந்தான், வெறும் பசி மட்டும் ஒரு துன்பம் அல்ல; ஒரு பொருளைப் பெற முடியாமல் போவதும், தன் தேவைகளை நிறைவேற்ற முடியாமல் போவதும் எவ்வளவு பெரிய வலி என்பதை. அவன் தன் பொம்மை ஆசையைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, தன் அம்மாவிற்கு உதவி செய்யத் தொடங்கினான். வறுமை என்பது ஒரு மனிதனின் கனவுகளையும், மகிழ்ச்சியையும் எப்படித் தடுத்து நிறுத்துகிறது என்பதை அவன் அந்தத் தருணத்தில் உணர்ந்தான்.
