ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் தந்தை ஒரு பெரிய வியாபாரி. ஒரு நாள், கதிர் தன் தந்தையிடம் கேட்டான், 'அப்பா, நம்மிடம் நிறைய பணம், பெரிய வீடு, அழகான பொருட்கள் எல்லாம் இருக்கிறதே, அப்படியிருக்கையில் நமக்கு ஏன் மற்றவர்கள் தேவை?'
அப்போது கதிரின் தந்தை அவனைத் தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு ஒரு மரப்பாவை (பொம்மை) ஆடிக்கொண்டிருந்தது. தந்தை சொன்னார், 'கதிர், அந்தப் பாவையை பார். அதற்குத் தானாகச் செயல்படும் உயிர் இல்லை. யாரோ ஒருவன் நூலை இழுத்தால் மட்டுமே அது ஆடும். அது ஒரு இயந்திரம் போலத் தான் தோன்றும்.'
அடுத்த நாள், கதிர் தெருவில் ஒரு முதியவரைப் பார்த்தான். அவர் மிகவும் பசியுடன் காணப்பட்டார். கதிர் தன் கையில் இருந்த ஒரு ரொட்டியை அவருக்குக் கொடுத்தான். அந்த முதியவர் கதிரின் கண்களைப் பார்த்து, 'தம்பி, உன் அன்பிற்கு நன்றி' என்று புன்னகைத்தபோது, கதிரின் உள்ளம் ஒருவித மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது. அந்தத் தருணத்தில் கதிர் உணர்ந்தான், நாம் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும்போதுதான் நம் வாழ்வு வெறும் இயந்திரத்தனமான பொம்மை போல இல்லாமல், உண்மையான உணர்ச்சிகளுடனும் அர்த்தத்துடனும் மாறுகிறது.
தன்னுடைய வசதிகள் மட்டுமே வாழ்க்கை அல்ல, மற்றவர்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்வதிலும், அன்பைப் பகிர்ந்து கொள்வதிலுமே மனித வாழ்வின் உண்மையான இயக்கம் இருக்கிறது என்பதை கதிர் புரிந்து கொண்டான்.
