கௌரவமும் கதிர்மனமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற விவசாயி தன் மனைவி நிலா மற்றும் பசுக்களுடன் வாழ்ந்து வந்தான். மாறன் மிகவும் உழைப்பாளி, ஆனால் ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் அவனது பயிர்கள் காய்ந்து போயின. அவனிடம் இருந்த தானியங்கள் தீர்ந்துவிட்டன. ஒரு நாள், அவனது அன்பிற்குரிய பசு 'லட்சுமி' தாகத்தால் தவிப்பதைப் பார்த்தான். தண்ணீர் குடிக்கக் கூடக் கூடையில் நீர் இல்லை. மாறன் தன் நண்பன் சோமுவிடம் சென்று, 'நண்பா, என் பசுவுக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீர் தருவாயா?' என்று கேட்கத் தயங்கினான். 'நான் ஒரு விவசாயி, யாரிடமும் எதையும் கேட்கக் கூடாது' என்ற கர்வம் அவனுக்குள் இருந்தது. ஆனால் லட்சுமியின் கண்கள் கலங்கியதைக் கண்டபோது, அவன் மனம் உடைந்தது. அவன் சோமுவிடம் சென்று உதவி கேட்டான். சோமு மகிழ்ச்சியுடன் தண்ணீர் கொடுத்தான். ஆனால், அந்த உதவி கிடைத்த பிறகு மாறன் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்துகொண்டான். ஒரு மனிதன் தன் கௌரவத்தை விட்டுவிட்டு, ஒரு விலங்கிற்காகக் கூட மற்றவரிடம் கையேந்துவது அவனது சுயமரியாதையைச் சிதைத்துவிடும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல், அவன் எவ்வளவு கஷ்டமானாலும் தன் உழைப்பால் மட்டுமே வாழ வேண்டும் என்று உறுதி எடுத்தான். யாரிடமும் எதையும் கேட்காமல், தன் கௌரவத்தைக் காத்து வாழ்ந்தான்.