அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரிப் பள்ளத்தாக்கில் கண்ணன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் அமைதியானவன், ஆனால் அவன் மனம் எப்போதும் ஒரு கனவிலேயே இருக்கும். அவன் காதலிக்கும் இளமதி, அந்த ஊரின் மிக அழகான பெண். அவளது கண்கள் மிகவும் வசீகரமானவை; பார்ப்பவரை அப்படியே கட்டிப்போடும் தன்மை கொண்டவை.
ஒரு நாள், கண்ணன் ஊர் திருவிழாவிற்குச் சென்றான். அங்கே வண்ண வண்ண மலர்கள் பூத்துக் குலுங்கின. மக்கள் கூட்டத்தில், ஒரு அழகான ரோஜா மலரைப் பார்த்ததும் கண்ணன் அப்படியே நின்றுவிட்டான். அந்தப் பூவின் இதழ்கள் மென்மையாகவும், அதன் நிறம் பிரகாசமாகவும் இருந்தது. ஒரு நிமிடம், கண்ணனின் இதயம் துடித்தது. 'அடடா! இந்த மலரைப் பார்த்தால் அப்படியே இளமதியின் கண்களைப் போலவே இருக்கிறது!' என்று அவன் மனம் எண்ணியது.
அவன் அந்தப் பூவை உற்றுப் பார்த்தான். ஆனால், அடுத்த நொடியே அவனது மனம் குழப்பமடைந்தது. 'இல்லை, இது வெறும் பூதான். ஆனால் இதைப் பார்க்கும் எல்லோரும் இதைப் புகழ்கிறார்கள். இளமதியின் கண்களும் இவ்வளவு அழகாகத் தான் எல்லோருக்கும் தெரியுமா?' என்று அவன் திகைத்தான். மலர்களைப் பார்க்கும் போது அவனுக்குப் பூக்களின் அழகு தெரியவில்லை; மாறாக, இளமதியின் கண்களின் நினைவே அவனைத் துரத்தியது. மலர்கள் அவனுக்குப் பூக்களாகத் தெரியவில்லை, அவனது காதலியின் கண்களின் நிழல்களாகவே தெரிந்தன. அவன் அந்தப் பூவின் அழகில் மூழ்கவில்லை, மாறாக அந்தப் பூ அவனுக்கு அவளது நினைவை மட்டுமே கொடுத்தது.
