மறைமுகமான மங்கலமும் உண்மையான முகமும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவரசி மலர் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் இளவரசன் கதிரன் மீது அளவற்ற அன்பு வைத்திருந்தாள். ஒரு நாள், மலர் தன் தோழிகளிடம் கதிரனைப் பற்றிப் பேசினாள். 'அவர் எவ்வளவு அன்பானவர், எவ்வளவு வீரமானவர்!' என்று புகழினாள். ஆனால், கதிரனைப் பற்றிய நினைவுகள் அவள் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போதெல்லாம், அவளது முகம் ஒருவிதமான வெளிறிய நிறத்தைப் பெற்றது. அவள் பேசும் வார்த்தைகள் புகழாக இருந்தாலும், அவளது கண்கள் சோர்ந்து போயிருந்தன, முகம் வாடிப் போயிருந்தது. அவளது தோழிகள் கேட்டார்கள், 'மலர், நீ இவ்வளவு புகழ்ந்து பேசுகிறாய், ஆனால் உன் முகம் ஏன் இப்படிப் போய் இருக்கிறது?' என்று. மலர் மெல்லச் சிரித்தாள். 'என் மனம் அவரைப் பற்றிய நினைவுகளால் நிறைந்திருக்கிறது. நான் சொல்லும் புகழெல்லாம் அவர் தகுதியால் வந்ததுதான். ஆனால், அந்தத் தீவிரமான நினைவே என் முகத்தின் பொலிவை எடுத்துவிட்டது' என்று கூறினாள். அவள் சொல்லும் வார்த்தைகள் உண்மையாக இருந்தாலும், அவளது உடல்நிலை அவளது மனதின் ஆழமான ஏக்கத்தையும், பிரிவின் வலியையும் வெளிப்படையாகக் காட்டியது. அவள் முகத்தின் அந்த வெளிறிய நிறம், அவள் பொய் சொல்லவில்லை, மாறாக அவளது அன்பு எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை உணர்த்தியது.