ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் தம்பதியராக வாழ்ந்து வந்தனர். இளங்கோ ஒரு சிற்பி, நிலா பூக்களால் அலங்காரம் செய்யும் கலை தெரிந்தவள். ஒருமுறை, இளங்கோ ஒரு பெரிய வேலையாகத் தூர தேசத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பிரிந்து செல்லும் போது, நிலா மிகவும் வருத்தமடைந்தாள். இளங்கோ அவளிடம், 'நிலா, நான் உடலால் உன்னை விட்டுத் தூரமாகப் போனாலும், நம்முடைய அன்பான நினைவுகள் எப்போதும் நம்முடனேயே இருக்கும். அந்த நினைவுகளே நம்மைத் துயரத்திலிருந்து மீட்கும்' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றான்.
சில மாதங்கள் கடந்தன. இளங்கோ இல்லாத அந்த வீட்டில் நிலா மிகவும் தனிமையாக உணர்ந்தாள். அவளுக்குப் பசியும் இல்லை, தூக்கமும் வரவில்லை. ஒரு நாள், அவள் தன் கணவன் செய்த அழகான சிற்பங்களையும், அவர்கள் சேர்ந்து சிரித்த தருணங்களையும் நினைத்துப் பார்த்தாள். அந்த நினைவுகள் அவள் மனதில் ஒரு மெல்லிய மகிழ்ச்சியைத் தந்தன. மது அருந்துவது ஒரு தற்காலிகமான போதை போன்றது, அது முடிந்தவுடன் கவலை வரும். ஆனால், இளங்கோவின் அன்பான நினைவுகள் அவளுக்குள் ஒரு நீடித்த, ஆழமான மகிழ்ச்சியைத் தந்தன. அந்த நினைவுகளே அவளது தனிமையைப் போக்கின. இறுதியில் இளங்கோ திரும்பியபோது, அவர்கள் மீண்டும் இணைந்தனர். அந்தப் பிரிவும், நினைவுகளும் அவர்களின் அன்பை இன்னும் ஆழமாக்கியது.
