ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஒருமுறை, இளங்கோ ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் போது, நிலா மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போல நடித்தாள். 'நீ போய்விட்டு வா, நான் கவலைப்பட மாட்டேன்' என்று புன்னகையுடன் சொன்னாள்.
ஆனால், இளங்கோ சென்ற சில நாட்களிலேயே நிலாவின் நிலை மாறியது. அவள் யாரிடமும் அதிகம் பேசவில்லை. அவள் கண்கள் எப்போதும் சிவந்து, நீர் மல்கக் காணப்பட்டன. கிராமத்து மக்கள் அவளைப் பார்த்தபோது, 'நிலா ஏன் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறாள்? இளங்கோ அவளைக் கவனித்துக்கொள்ளவில்லையோ?' என்று பேசிக்கொண்டனர். நிலா தன் அன்பை வார்த்தைகளால் சொல்லத் தயங்கினாலும், அவளது சிவந்த கண்களும் சிந்தும் கண்ணீரும் அவள் எவ்வளவு துயரமடைகிறாள் என்பதை உலகிற்குச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தன.
இளங்கோ திரும்பியதும், நிலாவின் கண்களைப் பார்த்த அவன் உண்மையை உணர்ந்தான். அவளது வார்த்தைகள் சொல்லாத வலியை அவளது கண்கள் சொல்லியிருந்தன. அன்பின் ஆழம் வார்த்தைகளில் இல்லை, அது நம் உணர்ச்சிகளில் வெளிப்படும்.
