ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒரு சிறந்த ஓவியன். அவனது இதயம் எப்போதும் அன்பால் நிறைந்திருக்கும். ஒருமுறை, அவன் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டியில் பங்கேற்றான். அந்தப் போட்டியில் அவனது ஓவியம் முதலிடம் பிடித்தது. ஆனால், அந்தப் போட்டியை நடத்திய ஊர் பெரியவர், இளமாறனின் ஓவியம் மிகவும் சிறப்பாக இருந்தும், அவனது நண்பன் ஒருவனுக்குப் பரிசு கொடுக்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார். பெரியவர் இளமாறனிடம், "நீ அமைதியாக இருந்தால், அடுத்த முறை உனக்கு இன்னும் பெரிய வாய்ப்புகள் கிடைக்கும். இந்த முறை மட்டும் விட்டுவிடு," என்று ரகசியமாகச் சொன்னார்.
இளமாறன் மிகுந்த குழப்பமடைந்தான். ஒருபுறம், தான் உண்மையாக உழைத்ததற்கான அங்கீகாரம் வேண்டும் என்ற ஆசை (காமம்/வேட்கை). மறுபுறம், நேர்மையாகவும் கௌரவமாகவும் வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணம் (மானம்). அவன் இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை. தன் மனதிற்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டான், "என் மனமே, நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்? இந்த வெற்றியைத் துறந்துவிட முடியுமா? அல்லது என் மானத்தை விட்டுக்கொடுத்துப் பொய்யான புகழைப் பெற முடியுமா? இந்த இரண்டையும் என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது!"
மறுநாள் காலை, இளமாறன் மேடையில் ஏறினான். அவன் தன் ஓவியத்தைப் பற்றிப் பேசவில்லை, மாறாக உண்மையைச் சொன்னான். "இந்த ஓவியம் என் உழைப்பு, ஆனால் வெற்றி என்பது நேர்மையுடன் மட்டுமே நிலைக்க வேண்டும்," என்று கூறி, அந்தப் பெரியவரின் வற்புறுத்தலைத் தட்டிக்கேட்டான். அவனது நேர்மையைக் கண்டு ஊர் மக்கள் வியந்தனர். அவனுக்குப் பரிசு கிடைக்கவில்லை என்றாலும், அவன் ஒரு மாபெரும் மதிப்பைப் பெற்றான். அவனது மனசாட்சி அவனுக்கு அமைதியைத் தந்தது.
