ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்குக் கதிர் என்ற கணவன் இருந்தான். ஒருமுறை, ஒரு சிறு சண்டையினால் கதிர் கோபப்பட்டு, இளமதியிடம் பேசாமல் ஊரை விட்டுச் சென்றுவிட்டான். இளமதி மிகவும் வருத்தமடைந்தாள். அவன் தன்னைத் தேடி வருவான் என்று அவள் ஒவ்வொரு நாளும் வாசலில் அமர்ந்து காத்திருந்தாள். அவன் வரவில்லை, மாறாக அவளது அன்பைப் போற்றாமல் சென்றது அவளுக்கு மிகுந்த வேதனையைத் தந்தது. ஒரு நாள், அவள் தன் மனதிற்குள்ளேயே பேசிக்கொண்டிருந்தாள், 'ஏன் என் இதயம் இன்னும் அவன் பின்னால் ஓடத் துடிக்கிறது? அவன் என் அன்பை மதிக்காமல் பிரிந்து சென்றானே! அவன் மீண்டும் வருவான் என்று ஏங்கிப் பார்ப்பது எவ்வளவு முட்டாள்தனம்!' என்று."
"ஆனால், சில நாட்கள் கழித்து அவளுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது. தன்னை மதிக்காத ஒருவருக்காகத் தன் கண்ணீரையும் நேரத்தையும் வீணாக்குவது எவ்வளவு வீண் என்று அவள் உணர்ந்தாள். அவள் தன் துயரத்தை விட்டு வெளியே வந்தாள், தன் வேலைகளில் கவனம் செலுத்தினாள். தன் சுயமரியாதையை மீட்டெடுத்தபோதுதான் அவளுக்கு நிம்மதி கிடைத்தது.
