ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தனர். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஒருமுறை, இளமாறன் தனது வேலை நிமித்தமாக அடுத்த ஊருக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் போது, 'நிலா, நான் அடுத்த வாரம் வந்துவிடுவேன், கவலைப்படாதே' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றான்.
நிலா வீட்டிற்கு வந்ததும், ஜன்னல் வழியாகப் பாதையைத் தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு முறை கடிகாரம் ஓடும் சத்தமும் அவளுக்குப் பெரிய சத்தமாகத் தெரிந்தது. காலைத் பொழுது மெதுவாக நகர்வது போல அவளுக்குத் தோன்றியது. ஒரு மணி நேரம் என்பது ஒரு நாள் போலத் தெரிந்தது. அவள் கண்கள் வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. அவளுக்குப் பசியும் தெரியவில்லை, தூக்கமும் வரவில்லை. அவளது மனம் முழுவதும் இளமாறன் எப்போது வருவார் என்ற எண்ணமே இருந்தது.
ஏழு நாட்கள் என்பது எவ்வளவு எளிது! ஆனால், அந்த ஒரு நாள் அவளுக்கு ஏழு நாட்கள் நீடித்த ஒரு நீண்ட பயணமாகத் தெரிந்தது. இறுதியில், இளமாறன் வந்தபோது, நிலாவின் முகம் மலர்ந்தது. அவனது வருகை அவளுக்குக் கொடுத்த மகிழ்ச்சி, அவள் அனுபவித்த அந்த நீண்ட காத்திருப்புத் துயரத்தை மறக்கச் செய்தது.
