ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளங்கோவும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் உயிராக நேசித்தார்கள். ஒருமுறை, இளங்கோ ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. பிரியும் தருணத்தில் நிலா மிகவும் வருத்தப்பட்டாள். 'நீ போனால் நான் எப்படி இருப்பேன்?' என்று அவள் கண்கள் கலங்கின.
இளங்கோ சென்றிருந்த காலத்தில், சில தவறான செய்திகள் நிலாவைத் துயரப்படுத்தின. அவன் தன்னை மறந்திருக்கலாம் என்று அவள் மனம் பயந்தாள். ஆனால், அவனது நினைவுகள் அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வைத் தந்தன. அவன் செய்த சிறு சிறு தவறுகள் அல்லது அவனது பிரிவின் வலி கூட, அவளுக்கு ஒரு போதையைப் போல இருந்தது. ஒருவன் மது அருந்திவிட்டுத் தன் சுயத்தை இழப்பது போல அல்ல, மாறாக, ஒருவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருக்கும்போது அவனுக்குக் கிடைக்கும் ஒரு மயக்கத்தைப் போல அது இருந்தது. அந்தத் துயரம் அவளுக்குக் கசப்பானது என்றாலும், அவனது நினைவுகள் அவளுக்குத் தரும் அந்தத் தவிப்பு, அவளது அன்பின் ஆழத்தை அதிகப்படுத்தியது. அவனது நினைவுகள் அவளுக்குத் தரும் அந்தத் 'போதை', அவளது வாழ்வின் மிக இனிமையான வலியாக மாறியது.
