அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளவேனில் மற்றும் கதிர் வசித்து வந்தனர். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உயிருக்கு உயிராக நேசிப்பவர்கள். ஒரு நாள், கதிர் ஒரு சிறிய விஷயத்திற்காக இளவேனிலிடம் பேசாமல் இருந்தான். உண்மையில், அவனுக்கு அவள் மீது கோபம் இல்லை; மாறாக, அவள் தன்னை எவ்வளவு நேசிக்கிறாள் என்பதை அறிய ஒரு சிறிய விளையாட்டுத் தனமான கோபத்தை அவன் காட்டிக்கொண்டான்.
இளவேனில் இதைக் கண்டு வருத்தமடையவில்லை. மாறாக, அவளுக்குத் தெரியும் கதிர் எதற்கெடுத்தாலும் அவளிடம் அன்பாக இருப்பான் என்று. ஆனால், அவள் உடனே ஓடிச் சென்று அவனைத் தழுவிக்கொள்ளவில்லை. 'இன்று அவர் என்னைத் தவிர்க்கிறார், நான் என்ன செய்தேன்?' என்று அவனுக்கே ஒரு சிறிய வருத்தத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்தாள். அவள் முகத்தை லேசாகத் திருப்பிக்கொண்டு, அவனிடம் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.
கதிர் தன் மௌனத்தினால் அவள் வருத்தப்படுவதைக் கண்டு, உள்ளுக்குள் அவனது இதயம் துடித்தது. அவளது அமைதி அவனுக்கு ஒரு பெரிய தவிப்பைத் தந்தது. அவளைத் தேடிச் சென்று, அவளது கைகளைப் பிடித்து, மன்னிப்பு கேட்டான். அவளது அந்தச் சிறு 'புறக்கணிப்பு', அவனது அன்பை இன்னும் ஆழமாக்கியது. இறுதியில் இருவரும் சிரித்துக்கொண்டே ஒருவரையொருவர் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர்.
அவள் அவனது அந்தத் தவிப்பைச் சற்று நேரம் ரசித்தாள், ஆனால் அவனிடம் அன்பை மறைக்கவில்லை. அந்தச் சிறிய இடைவெளி அவர்களின் காதலை இன்னும் இனிமையாக்கியது.
