ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். நிலா மிகவும் அன்பானவள், ஆனால் அவளுக்குச் சிறு சிறு விஷயங்களுக்குக் கூட ஒருவிதமான 'ஊடல்' அல்லது செல்லக் கோபம் வரும் குணம் உண்டு. ஒரு நாள், கதிர் தனது வேலை நிமித்தமாகத் தோட்டத்திற்குச் சென்றபோது, நிலா ஒரு சிறிய காரணத்திற்காக அவனிடம் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டாள். கதிர் முதலில் அவளைச் சமாதானப்படுத்த முயன்றான், ஆனால் நிலா விடவில்லை. கதிர் மெதுவாக, 'சரி நிலா, நீ கோபமாக இருந்தால் நான் உன்னைத் தொந்தரவு செய்யாமல் சிறிது நேரம் தனியாக இருக்க விடுறேன்' என்று கூறிவிட்டுத் தனது வேலையைத் தொடர்ந்தான்.
சில மணிநேரங்கள் கழிந்தன. கதிர் அவளைக் கவனிக்காதது போலத் தனது வேலையில் மும்முரமாக இருந்தான். நிலா முதலில் நினைத்தாள், 'அவன் என்னை விட்டுப் போய்விட்டானா?' என்று. ஆனால், அவளது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய ஏக்கம் பிறந்தது. கதிரின் அன்பு அவளுக்குத் தெரியும், அவன் தன்னைத் தவிக்க விட்டுப் போகமாட்டான் என்று அவளுக்குத் தெரியும். ஆனால், அவன் அவளைத் தனியாக விட்டுச் சென்ற அந்தத் தருணம், அவளது கோபத்தை விட அவனது அருகாமையைத் தேடும் ஆசையை அதிகப்படுத்தியது. இறுதியில், நிலா தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் கதிரின் அருகில் சென்று, மெதுவாக அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள். கதிர் புன்னகைத்தான். அவளது கோபம் மறைந்து, அவனது மீதான அன்பு இன்னும் ஆழமானது.
