പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ ചിന്നു എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കുട്ടി മുയൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. ചിന്നു വളരെ ഉന്മേഷവാനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു ചെറിയ കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; എന്തെങ്കിലും കാര്യം പെട്ടെന്ന് നടന്നില്ലെങ്കിൽ അവൻ വേഗത്തിൽ മടുക്കും.
ഒരു ദിവസം, തന്റെ കൂട്ടുകാരനായ പപ്പു എന്ന ആട്ടിൻകുട്ടിയെ കാണാൻ ചിന്നു തീരുമാനിച്ചു. പപ്പു താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോകാൻ വലിയ മലകളും കാടുകളും കടന്നുപോകണമായിരുന്നു. ചിന്നു വളരെ സന്തോഷത്തോടെ യാത്ര തുടങ്ങി. വഴിയിൽ പക്ഷികളുടെ പാട്ട് കേട്ട് ആസ്വദിച്ചെങ്കിലും, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ വയറ്റിൽ വിശപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഭക്ഷണം തിരയുന്നതിനിടയിൽ, ഒരു ചെറിയ കുന്നിന് മുകളിൽ മനോഹരമായ വലിയ കാരറ്റുകൾ വളരുന്നത് ചിന്നു കണ്ടു. അവ കാണാൻ നല്ല ചുവപ്പും മധുരമുള്ളതുമാണെന്ന് തോന്നി. "ഹാ! ഈ കാരറ്റുകൾ കിട്ടിയാൽ എന്റെ വിശപ്പ് മാറുമല്ലോ!" ചിന്നു ആവേശത്തോടെ വിചാരിച്ചു.
ചിന്നു ആ കാരറ്റുകൾ എടുക്കാൻ ചാടിത്തുടങ്ങി. 'ഹൂപ്പ്!' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഉയരത്തിൽ ചാടി, പക്ഷേ കാരറ്റുകൾ കിട്ടിയില്ല. അവൻ വീണ്ടും കൂടുതൽ ശക്തിയോടെ ചാടി. 'ഡപ്പ്!' എന്ന് ശബ്ദത്തോടെ അവൻ നിലത്ത് വീണു. പലതവണ ശ്രമിച്ചിട്ടും ആ ഉയർന്ന കാരറ്റുകളിൽ തൊടാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
അവന് ദേഷ്യവും സങ്കടവും വന്നു. "ഛെ! ഈ കാരറ്റുകൾ കാണാൻ നല്ലതാണെങ്കിലും, ഇവയ്ക്ക് തീർച്ചയായും കയ്പ്പുള്ള രുചിയായിരിക്കും. എനിക്ക് ഇവ വേണ്ട!" എന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞുതള്ളി അവൻ അവിടെ നിന്ന് നടന്നുപോയി.
അnearby ഒരു മരക്കൊമ്പിലിരുന്ന ഒരു വയസ്സൻ മൂങ്ങ ഇതെല്ലാം കണ്ടുനിന്നിരുന്നു. മൂങ്ങ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "ചിന്നു, നിനക്ക് അത് കിട്ടിയില്ല എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് മോതാണെന്ന് പറയരുത്. നീ മറ്റൊരു വഴി ആലോചിച്ചു നോക്കിയതെങ്കിൽ ആ മധുരമുള്ള കാരറ്റുകൾ നിനക്ക് ലഭിക്കുമായിരുന്നു!"
ചിന്നുവിന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. ഒരു കാര്യം കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ അത് മോതാണെന്ന് പറയുന്നതിന് പകരം, പുതിയ വഴികൾ തേടി ശ്രമിക്കണമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
Moral
പരാജയപ്പെടുമ്പോൾ ലക്ഷ്യത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ, പുതിയ വഴികൾ കണ്ടെത്തി പരിശ്രമിക്കുക.
