ஒரு அழகான பச்சைப்பசேல் என்ற காட்டில் 'சின்னு' என்ற ஒரு சுட்டி முயல் வாழ்ந்து வந்தது. சின்னு மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் அதற்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; ஒரு காரியம் எளிதில் நடக்கவில்லை என்றால் உடனே சோர்வடைந்துவிடும்.
ஒரு நாள், சின்னு தனது நண்பன் 'பப்பு' என்ற ஆட்டுக்குட்டியிடம் விளையாடச் செல்ல முடிவு செய்தது. பப்பு இருக்கும் இடத்திற்குச் செல்ல நீண்ட தூரம் காடு மற்றும் மலைகளைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். சின்னு உற்சாகமாகப் பயணத்தைத் தொடங்கியது. வழியில் காட்டின் அழகைக் கண்டு வியந்தாலும், சிறிது நேரத்தில் அதன் வயிறு பசியால் கத்தியது.
சின்னு பசியோடு தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பெரிய மரத்தின் உச்சியில் ரகசியமாகத் தொங்கும் ஒரு பெரிய கேரட் தோட்டத்தைக் கண்டது. அந்த கேரட்டுகள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் சிவப்பாகவும், இனிப்பாகவும் இருந்தன. "ஆஹா! இந்த கேரட்டுகள் கிடைத்தால் என் பசி தீர்ந்துவிடும்!" என்று சின்னு மகிழ்ச்சியுடன் நினைத்தது.
சின்னு அந்த கேரட்டுகளைப் பறிக்கத் தாவத் தொடங்கியது. 'ஹுப்!' என்று உயரமாகக் குதித்தது, ஆனால் கேரட்டுகள் கைக்கு எட்டவில்லை. மீண்டும் ஒருமுறை, இன்னும் வேகமாகத் தாவியது. 'டப்! டப்!' என்று தரையில் விழுந்தது. பலமுறை முயற்சி செய்தும், அந்த உயரமான கேரட்டுகளைத் தொட முடியவில்லை.
சின்னுவிற்கு மிகவும் கோபம் மற்றும் வருத்தம் வந்தது. "ச்சே! இந்த கேரட்டுகள் பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருந்தாலும், நிச்சயமாக மிகவும் கடினமானவை மற்றும் சுவைக்கக் கசப்பானவை! இவை எனக்குத் தேவையில்லை!" என்று சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு, முகத்தைச் சுளித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தது.
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு வயதான ஆந்தை இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அது மெதுவாகச் சொன்னது, "சின்னு, நீ முயற்சி செய்வதை நிறுத்திவிட்டாய், அதனால் தோல்வி அடைந்தாய் என்று சொல்லிக் கொள்வது எளிது. ஆனால், மீண்டும் ஒருமுறை யோசித்து, ஒரு புதிய வழியில் முயற்சி செய்திருந்தால் அந்த இனிப்பான கேரட்டுகள் உனக்குக் கிடைத்திருக்கும்!"
சின்னு தன் தவறை உணர்ந்தது. அடுத்த முறை ஒரு காரியம் கடினமாக இருந்தால், அதைத் தூக்கி எறியாமல், விடாமுயற்சியுடன் போராட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தது.
பாடம்
தோல்வியுற்றவுடன் ஒரு பொருளைக் குறை சொல்லாமல், விடாமுயற்சியுடன் போராட வேண்டும்.
