ഒരു വലിയ നഗരത്തിൽ സോമുവും രാമുവും എന്ന രണ്ട് ആഭരണക്കച്ചവടക്കാർ ഉണ്ടായിരുന്നു. സോമുവിന് കച്ചവടത്തിൽ നല്ല അറിവുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അവന് വലിയ അത്യാഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ രാമു വളരെ സത്യസന്ധനും വിനയമുള്ളവനുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ സോമു പഴയ വീടുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു തെരുവിലൂടെ കച്ചവടത്തിന് പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടി കരയുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവളുടെ ജന്മദിനത്തിന് ഒരു ചെറിയ വളയൽ വേണമെന്നായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം. എന്നാൽ അവളുടെ മുത്തശ്ശി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു, "മോളേ, നമുക്ക് ഇപ്പോൾ സ്വർണ്ണമോ വെള്ളിയിലോ വാങ്ങാൻ പണമില്ല."
കുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ മുത്തശ്ശിക്ക് മനസ്സ് അലിഞ്ഞു. അവർ വീടിനുള്ളിൽ പോയി പൊടിപിടിച്ച ഒരു പഴയ വിളക്ക് എടുത്തു കൊണ്ടുവന്നു. "ഈ വിളക്ക് നീ എടുത്തോളൂ, പകരം എനിക്ക് ഒരു ചെറിയ വളയൽ മാത്രം തന്നാൽ മതി," എന്ന് അവർ സോമുവിനോട് പറഞ്ഞു.
സോമു ആ വിളക്ക് പരിശോധിച്ചു. അത് വെറുമൊരു വിളക്കല്ലെന്നും, ശുദ്ധമായ സ്വർണ്ണം കൊണ്ടാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നതെന്നും അവൻ മനസ്സിലാക്കി. അവന്റെ ഉള്ളിൽ അത്യാഗ്രഹം ഉണർന്നു. "ഇത് ഇപ്പോൾ എടുത്തു കൊണ്ടുപോയി, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് വന്ന് കൂടുതൽ ആഭരണങ്ങൾ ചോദിക്കാം," എന്ന് അവൻ കരുതി. അവൻ ഒരു ചെറിയ വളയൽ മാത്രം നൽകി ആ വിളക്കുമായി അവിടെ നിന്നും പോയി.
കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം രാമു ആ വഴി വന്നു. മുത്തശ്ശി അവനെ വിളിച്ചു. രാമു ആ വിളക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അത് വളരെ വിലപിടിപ്പുള്ള ഒരു പുരാതന സ്വർണ്ണവിളക്കായിരുന്നു.
രാമു ഉടൻ തന്നെ പറഞ്ഞു, "മുത്തശ്ശി, ഇത് വളരെ വിലപ്പെട്ട ഒന്നാണ്. ഒരു ചെറിയ വളയലിന് വേണ്ടി ഇത് നൽകരുത്. ഞാൻ ഇത് സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കാം. ഇതിന്റെ ശരിയായ മൂല്യം നമുക്ക് കണ്ടെത്താം."
പിന്നീട് സോമു അവിടെ വന്നപ്പോൾ, രാമു നടന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം മുത്തശ്ശിയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. സോമുവിന്റെ ചതി കണ്ടപ്പോൾ മുത്തശ്ശിക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. തന്റെ അത്യാഗ്രഹം കാരണം മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതിൽ സോമുവിന് വലിയ പശ്ചാത്താപം തോന്നി. അത്യാഗ്രഹം നമ്മളെത്തന്നെയാണ് പരാജയപ്പെടുത്തുന്നത് എന്ന് അവൻ അന്ന് പഠിച്ചു.
