ஒரு அழகான நகையகத்தில் சோமுவும் ராமுவும் வேலை பார்த்து வந்தனர். சோமு மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனிடம் பேராசை அதிகம். ராமு மிகவும் நேர்மையானவன், எதற்கும் ஆசைப்பட மாட்டான்.
ஒரு நாள், சோமு நகைகளை விற்க ஒரு பழைய குடியிருப்புப் பகுதிக்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு சிறிய வீட்டின் முன் ஒரு சிறுமி அழுதுகொண்டிருந்தாள். அவளுக்குத் தனது பிறந்தநாளுக்கு ஒரு சிறிய வளையல் வேண்டும் என்று கேட்டாள். அவளது பாட்டி அவளைத் தேடி வந்தபோது, "தங்கம் வாங்கும் அளவுக்கு இப்போது நம்மிடம் பணம் இல்லை கண்ணே" என்று வருத்தத்துடன் கூறினார்.
சிறுமியின் அழுகையைப் பார்த்த பாட்டிக்கு மனம் மாறியது. அவர் வீட்டின் உள்ளே சென்று, ஒரு பழைய, தூசி படிந்த விளக்கை எடுத்து வந்து, "இந்த விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு போங்கள், அதற்குப் பதிலாக ஒரு சிறிய வளையல் மட்டும் கொடுங்கள்" என்று சோமுவிடம் கேட்டார்.
சோமு அந்த விளக்கைப் பார்த்தான். அது சாதாரண விளக்கு என்று நினைத்திருந்தான், ஆனால் அதன் நுணுக்கமான வேலைப்பாடுகளைப் பார்த்ததும் அது தூய தங்கத்தால் ஆனது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. "இந்த விலை உயர்ந்த விளக்கை ஒரு சாதாரண வளையலுக்கு மாற்றிக் கொடுக்கப் போகிறார்களா?" என்று அவன் எண்ணினான். அவனது பேராசை அவனைத் தூண்டியது. "இப்போது இதை எடுத்துக்கொண்டு போய், பிறகு வந்து இன்னும் சில நகைகளைத் தருகிறேன் என்று பொய் சொல்லிப் பார்ப்போம்" என்று முடிவு செய்து, அந்தப் பாட்டியிடம் ஒரு சிறிய வளையலை மட்டும் கொடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, ராமு அதே பகுதிக்கு வந்தான். பாட்டி அவனிடம் அதே விளக்கைச் சுட்டிக்காட்டினார். ராமு அந்த விளக்கின் மதிப்பை உடனடியாகக் கண்டறிந்தான். அது ஒரு பழங்காலத்துத் தங்க விளக்கு என்பதையும், அதன் மதிப்பு ஆயிரக்கணக்கான வளையல்களை விட அதிகம் என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான்.
ராமு உடனே அந்தப் பாட்டியிடம், "பாட்டி, இது ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷம்! இதை ஒரு வளையலுக்காகக் கொடுக்காதீர்கள். நான் இப்போதுதான் ஒரு சிறிய வளையலைச் சோமுவிடம் கொடுத்துவிட்டேன், ஆனால் இந்த விளக்கை நான் உங்களிடமே பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்கிறேன். இதன் உண்மையான மதிப்பை உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டும்" என்று நேர்மையுடன் கூறினான்.
சிறிது நேரத்தில் சோமு அங்கு வந்தான். அவன் பாட்டியிடம் மீண்டும் வந்து, "பாட்டி, அந்த விளக்கை இன்னும் கொஞ்சம் நகைகளுடன் மாற்றித் தருகிறீர்களா?" என்று கேட்டான். ஆனால் ராமு நடந்ததைக் கூறிவிட்டான். சோமுவின் பேராசையையும், அவனது ஏமாற்றும் எண்ணத்தையும் பார்த்த பாட்டி மிகவும் வருத்தமடைந்தார்கள். சோமு தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான். பேராசை ஒருவனைத் தந்திரசாலியாகக் காட்டலாம், ஆனால் இறுதியில் அது அவனையே வீழ்த்தும் என்பதை அவன் அன்று புரிந்துகொண்டான்.
