ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ സിന്നി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ചെറിയ കൊതുക് ഉണ്ടായിരുന്നു. താൻ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടവളാണെന്നും താൻ ചെയ്യുന്ന ഓരോ കാര്യവും മറ്റുള്ളവർക്ക് വലിയ സഹായമാണെന്നും സിന്നി വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം സിന്നിക്ക് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നി. അടുത്തുള്ള ഒരു പാടത്തേക്ക് പോയി ഭക്ഷണം കണ്ടെത്താൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു. ചിറകുകൾ അടിച്ചു പറന്നു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് അവൾക്ക് നല്ല തളർച്ച അനുഭവപ്പെട്ടു. ദൂരെയുള്ള പാടത്തേക്ക് പറന്നു വന്നതുകൊണ്ട് അവളുടെ ശക്തി മുഴുവൻ തീർന്നുപോയിരുന്നു.
അപ്പോൾ അടുത്തുള്ള ഒരു പുൽമേട്ടിൽ ഒരു വലിയ കാള പുല്ല് തിന്നുകയായിരുന്നു. സിന്നി ആ കാളയുടെ കൊമ്പിൽ ഒന്ന് വിശ്രമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആ കൊമ്പ് വളരെ സുരക്ഷിതമായ ഒരിടമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി. കുറച്ചു സമയം വിശ്രമിച്ച ശേഷം സിന്നി വീണ്ടും പറക്കാൻ തയ്യാറായി.
പറന്നു പോകുന്നതിനിടയിൽ സിന്നിക്ക് ഒരു കാര്യം തോന്നി. 'ആ കാള എനിക്ക് വലിയൊരു സഹായമാണ് ചെയ്തത്, ഞാൻ അതിനോട് നന്ദി പറയണം.' അവൾ കാളയുടെ ചെവിക്കരികിൽ ചെന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു, 'പ്രിയപ്പെട്ട കാളേ, ഞാൻ തളർന്നുപോയപ്പോൾ എനിക്ക് വിശ്രമിക്കാൻ ഇടം നൽകിയതിന് വലിയ നന്ദി!'
കാള ശാന്തമായി പുല്ല് തിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'ചെറിയ കൊതുകേ, നീ എന്തിനാണ് എന്നോട് നന്ദി പറയുന്നത്? നീ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് പോലും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. നീ നിന്റെ ജോലി ചെയ്യൂ, ഞാൻ എന്റെ ജോലി ചെയ്യട്ടെ.'
സിന്നിക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. താൻ ചെയ്ത കാര്യം ആ വലിയ ജീവി ശ്രദ്ധിക്കണമെന്നില്ലെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. താൻ വിചാരിച്ചത്ര വലിയ ആളല്ല താനെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ അഹങ്കാരം പമ്പ കടന്നു.
Moral
നമ്മുടെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് അമിതമായ അഹങ്കാരം പാടില്ല.
