ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ സാംമി എന്നൊരു കുറുക്കൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. സാംമിക്ക് വലിയ ബുദ്ധിയാണെന്നായിരുന്നു വിചാരം, പക്ഷേ അവൻ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ പറ്റിക്കാൻ ശ്രമിക്കാറുള്ളവനായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം വിശപ്പടക്കാൻ ഭക്ഷണത്തിനായി നടക്കുമ്പോൾ, സാംമി അറിയാതെ ഒരു വേട്ടക്കാരൻ വെച്ച കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടു. അവന്റെ വാല് ആ കെണിയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.
സാംമി ഭയന്നുപോയി. അവൻ വാല് മോചിപ്പിക്കാൻ ഒരുപാട് ശ്രമിച്ചു. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും വാല് പുറത്തു വന്നില്ല. ഒടുവിൽ, വലിയൊരു വേദനയോടെ അവൻ വലയിൽ നിന്നും പുറത്തുവന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ വാല് അവിടെ തന്നെ അവശേഷിച്ചു! വാലില്ലാതെ കൂട്ടത്തിൽ എങ്ങനെ പോകും എന്ന് ആലോചിച്ച് സാംമി വിഷമിച്ചു. എല്ലാവരും തന്നെ കളിയാക്കുമെന്ന് അവൻ ഭയന്നു.
തന്റെ ഈ അവസ്ഥ മറയ്ക്കാൻ സാംമി ഒരു തന്ത്രം മെനഞ്ഞു. അവൻ കുറുക്കന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ചെന്ന് വളരെ ഗൗരവത്തിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. "കൂട്ടുകാരെ," സാംമി പറഞ്ഞു, "ദൈവം നമുക്ക് കണ്ണുകളും കാതുകളും വായയും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ വാലുകൾ എന്തിനാണ്? ഇവ നമ്മുടെ വേഗത കുറയ്ക്കുകയേയുള്ളൂ. ഞാൻ എന്റെ വാല് കളഞ്ഞു, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എത്ര വേഗത്തിൽ ഓടാൻ കഴിയുന്നു എന്ന് നോക്കൂ! നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ വാലുകൾ കളയുന്നതാണ് നല്ലത്."
മറ്റ് കുറുക്കന്മാർ സാംമിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആലോചിച്ചു നിന്നു. അപ്പോൾ ബുദ്ധിമാനായ ഒരു കുറുക്കൻ മുന്നോട്ട് വന്നു ചോദിച്ചു, "സാംമി, നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെങ്കിൽ, നീ വാല് മുറിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ച ആ കത്തി എവിടെ? പിന്നെ നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും വേദനയോടെ ഇരിക്കുന്നത്?"
സാംമിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് മറയ്ക്കാൻ മറ്റുള്ളവരെയും തെറ്റായ വഴിയിലേക്ക് നയിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുവെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി. "നീ ഞങ്ങളെ പറ്റിക്കാൻ നോക്കുകയാണല്ലോ!" എന്ന് പറഞ്ഞ് കുറുക്കന്മാർ അവനോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. നാണക്കേട് സഹിക്കാനാവാതെ സാംമി കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും ഓടിപ്പോയി.
Moral
തെറ്റുകൾ മറയ്ക്കാൻ നടത്തുന്ന കപടതന്ത്രങ്ങൾ നമ്മളെത്തന്നെ നാണംകെടുത്തും.
