ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലൻ തന്റെ മുത്തശ്ശനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു യാഗം നടക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന വാർത്ത പരന്നു. മൃഗങ്ങളെ ബലിയർപ്പിക്കാനും വിശുദ്ധമായ അഗ്നിയിൽ നെയ്യ് ഒഴിക്കാനും എല്ലാവരും തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. അർജുന്റെ മുത്തശ്ശനും വലിയൊരു ചടങ്ങുകൾക്ക് തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ, അന്ന് രാവിലെ തന്റെ തോട്ടത്തിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അർജുൻ ഒരു ചെറിയ കുഞ്ഞാടിനെ കണ്ടു. പേടിച്ചരണ്ട ആ കുഞ്ഞാടിനെ അവൻ മെല്ലെ തലോടിയപ്പോൾ, അതിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു.
ആ ജീവന്റെ വിറയൽ അർജുനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. അവൻ ഓടിച്ചെന്ന് മുത്തശ്ശനോട് ചോദിച്ചു, 'മുത്തശ്ശാ, ദൈവത്തിന് പ്രീതി കാട്ടാൻ എന്തിനാണ് നമ്മൾ ഒരു ജീവനെ എടുക്കുന്നത്? ഇതിനേക്കാൾ നല്ല മറ്റൊരു വഴിയില്ലേ?' മുത്തശ്ശൻ ആ കുഞ്ഞാടിനെയും അർജുന്റെ കണ്ണീരും നോക്കി ആലോചിച്ചു. ആയിരം യാഗങ്ങൾ നടത്തുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പുണ്യം ഒരു ജീവനെ രക്ഷിക്കുന്നതാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ, അവർ മൃഗങ്ങളെ ഉപദ്രവിക്കാതെ, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിച്ചും സ്നേഹം പങ്കുവെച്ചും ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ആ കുഞ്ഞാടിന് അവരുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത് സന്തോഷത്തോടെ വളരാൻ കഴിഞ്ഞു.
