ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். ஒரு நாள், ஊரில் ஒரு பெரிய யாகம் நடக்கவிருந்தது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் விலங்குகளைத் தியாகம் செய்து, நெய்யை நெருப்பில் ஊற்றிப் பெரிய சடங்குகளைச் செய்யத் தயாராக இருந்தனர். கதிரின் தாத்தா ஒரு பெரிய பூஜையைத் திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால், அன்று காலை கதிர் தனது தோட்டத்தில் ஒரு குட்டி ஆட்டைப் பார்த்தான். அது மிகவும் அழகாகவும், மென்மையாகவும் இருந்தது. அந்த ஆட்டுக்குட்டி பயந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. கதிர் அதைத் தொட்டபோது, அதன் இதயம் வேகமாகத் துடிப்பதை உணர்ந்தான். 'தாத்தா, நாம் ஏன் இந்த உயிர்களைக் கொல்ல வேண்டும்? இந்த ஆட்டுக்குட்டியின் உயிர் துடிப்பது எனக்குத் தெரியுதே!' என்று கேட்டான்.
தாத்தா முதலில் அமைதியாக இருந்தார். ஆனால் கதிரின் கண்களில் இருந்த கண்ணீரைக் கண்டதும் அவர் மனம் மாறியது. 'கதிர், நாம் கடவுளுக்குப் பலியிடுவது பெரிய விஷயம் என்று நினைத்தோம். ஆனால், ஒரு உயிரைக் கொன்று செய்யும் எந்தப் பூஜையும் அந்த உயிரின் வலியைக் குறைக்காது' என்றார். அன்று முதல், கதிரும் தாத்தாவும் விலங்குகளைப் பலியிடும் சடங்குகளைத் தவிர்த்து, மற்றவர்களுக்குத் தானம் செய்தும், அன்பைப் பகிர்ந்து கொண்டும் மகிழ்ச்சியாக வாழத் தொடங்கினர். அந்தச் சிறிய ஆட்டுக்குட்டியும் கதிரின் தோட்டத்தில் சுதந்திரமாக ஓடி விளையாடியது.
