ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കാർത്തിക് എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് പ്രകൃതിയെയും ചെടികളെയും വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവന്റെ അച്ഛൻ ഒരു ചെറിയ പച്ചക്കറിത്തോട്ടം നട്ടുവളർത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു വർഷം ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. മഴ പെയ്തില്ല, സൂര്യൻ കഠിനമായി ചുട്ടുപൊരിക്കുകയായിരുന്നു. തോട്ടത്തിലെ ചെടികളെല്ലാം വാടിത്തുടങ്ങി. ഗ്രാമവാസികൾ നിരാശരായി പറഞ്ഞു, 'ഇനി ഇവിടെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല, നമുക്ക് ഈ സ്ഥലം വിട്ടുപോകണം.'
എന്നാൽ കാർത്തിക് തോറ്റുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. അവൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു, 'അച്ഛാ, നമ്മൾ ശ്രമിക്കുന്നത് നിർത്തിയാൽ മാത്രമേ എല്ലാം അവസാനിക്കൂ. നമുക്ക് പരിശ്രമിക്കാം.' എല്ലാ ദിവസവും പുലർച്ചെ കാർത്തിക് എഴുന്നേൽക്കും. ദൂരെയുള്ള ഒരു അരുവിയിൽ നിന്ന് വലിയ ബക്കറ്റുകളിൽ വെള്ളം ചുമന്നുകൊണ്ടുവന്ന് അവൻ ഓരോ ചെടിക്കും ഒഴിച്ചു കൊടുത്തു. വെയിലും തളർച്ചയും അവനെ അലട്ടിയിരുന്നെങ്കിലും അവൻ പിന്മാറിയില്ല.
കാർത്തിക്കിന്റെ ഈ മനക്കരുത്ത് കണ്ട് അയൽവാസികളും അവനെ സഹായിക്കാൻ എത്തി. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആകാശം കറുത്തു ഇരുണ്ടു, വലിയ മഴ പെയ്തു! കാർത്തിക് കഷ്ടപ്പെട്ട് സംരക്ഷിച്ചതുകൊണ്ട് ചെടികളെല്ലാം വീണ്ടും പച്ചപ്പണിഞ്ഞു വളർന്നു. അവന്റെ പോരാട്ടവീര്യമാണ് ആ തോട്ടത്തെയും കുടുംബത്തെയും രക്ഷിച്ചത്.
