ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரவன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டக்கலை என்றால் உயிர். அவனது தந்தை ஒரு சிறிய காய்கறித் தோட்டத்தை நடத்தி வந்தார். ஒரு வருடம், அந்த ஊரில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மழையே இல்லாததால், கதிரவனின் தந்தை வளர்த்திருந்த செடிகள் எல்லாம் காய்ந்து போயின. ஊர் மக்கள் அனைவரும் சோர்ந்து போய், 'இனி எல்லாம் முடிந்துவிட்டது, நாம் இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டும்' என்று பேசிக்கொண்டனர்.
ஆனால் கதிரவன் அப்படி நினைக்கவில்லை. அவன் தன் தந்தையிடம், 'அப்பா, நாம் நம்பிக்கையை இழக்கக் கூடாது. நாம் முயற்சி செய்தால் நிச்சயம் வழி பிறக்கும்' என்று கூறினான். கதிரவன் தினமும் அதிகாலையிலேயே எழுந்து, தூரத்தில் இருந்த ஒரு சிறிய ஓடையிலிருந்து பழைய வாளியில் தண்ணீர் சுமந்து வந்து செடிகளுக்கு ஊற்றினான். அவனது கால்கள் வலிக்கத் தொடங்கின, வெயில் அவனைத் தவிடுபொடியாக்கின. ஆனால் அவன் விடவில்லை.
அவனது விடாமுயற்சியைக் கண்ட ஊர் மக்கள் மெல்ல மெல்ல அவனுக்கு உதவத் தொடங்கினர். ஒரு வாரம் கழித்து, வானம் கருக்கத் தொடங்கியது. பெருமழை பெய்தது! கதிரவனின் விடாமுயற்சியால், செடிகள் அனைத்தும் உயிர் பிடித்து மீண்டும் பச்சைப்பசேல் என வளர்ந்தன. கதிரவனின் துணிச்சலே அந்தத் தோட்டத்தையும், அவனது குடும்பத்தின் நம்பிக்கையையும் காப்பாற்றியது.
