பசுமையான மரங்கள் நிறைந்த ஒரு பெரிய காடு இருந்தது. அந்த காட்டின் அரசனாக கம்பீரமான சிங்கம் ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. அந்தச் சிங்கத்திற்குத் தனது பொறுப்பு மற்றும் காட்டின் அமைதி மீது மிகுந்த மரியாதை இருந்தது.
ஒரு நாள், காட்டில் உள்ள அனைத்து விலங்குகளும் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு பெரிய கொண்டாட்டத்தை நடத்தத் திட்டமிட்டன. காட்டின் நடுவே உள்ள பெரிய மைதானத்தில் விழாத் திருவிழா நடந்தது. அனைத்து விலங்குகளும் மகிழ்ச்சியுடன் அங்கு வந்தன. அப்போது, சிங்கம் மெதுவாகவும் நிதானமாகவும் அந்த மைதானத்திற்குள் நுழைந்தது. சிங்கத்தின் வருகையைக் கண்டதும், அங்கிருந்த மான், முயல் மற்றும் யானைகள் போன்ற அனைத்து விலங்குகளும் மரியாதையுடன் தலைவணங்கி வழிவிட்டன.
ஆனால், கூட்டத்தின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு கழுதை மட்டும் இதையெல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருந்தது. சிங்கம் மெதுவாக நடப்பதைக் கண்ட கழுதை, மற்ற விலங்குகளிடம் கிண்டலாகப் பேசத் தொடங்கியது. "பாருங்கள்! இந்த சிங்கத்திற்கு இப்போது பழைய வீரம் இல்லை. வயதான காரணத்தால் மெதுவாக நடக்கிறதே! இது எப்படி இந்த காட்டிற்குத் தலைவனாக இருக்கிறது?" என்று சத்தமாகச் சொல்லத் தொடங்கியது.
கழுதையின் இழிவான பேச்சுகளைச் சிங்கம் கேட்டது. ஆனால், சிங்கம் கோபப்படவோ அல்லது கழுதையுடன் சண்டையிடவோ விரும்பவில்லை. ஒரு சிறந்த தலைவன் தேவையில்லாத வாக்குவாதங்களில் சிக்கிக்கொள்ளக் கூடாது என்று அது நினைத்தது. சிங்கம் அந்தப் பேச்சுகளைப் பொருட்படுத்தாமல், தன் முகத்தில் ஒரு புன்னகையுடன் விலங்குகளுக்குத் தலைமை தாங்கித் திருவிழாவைத் தொடர்ந்தது.
கழுதையின் பேச்சைக் கேட்டு மற்ற விலங்குகள் சிங்கத்தைப் பார்த்து வியந்தன. சிங்கம் தன் அமைதியால் தன் பெருமையை நிரூபித்தது. கழுதை தன் தவறை உணர்ந்து அமைதியாகிவிட்டது.
பாடம்
தேவையில்லாத விவாதங்களைத் தவிர்த்து அமைதியைக் கடைப்பிடிப்பதே ஒரு சிறந்த தலைவனுக்கு அழகு.
