ஒரு அழகான தோட்டத்தில் மணி என்ற பூனையும், சோமு என்ற குரங்கும் நண்பர்களாக வாழ்ந்து வந்தன. மணி மிகவும் மென்மையானது, சோமு மிகவும் சுறுசுறுப்பானது. அந்தத் தோட்டத்தின் உரிமையாளர் அவர்களுக்குத் தேவையான உணவையும் பாதுகாப்பையும் எப்போதும் கொடுத்து வந்தார்.
ஒரு மாலை வேளையில், தோட்டத்தில் ஒரு சிறிய அடுப்பு எரியிக் கொண்டிருந்தது. அதன் மேல் ஒரு பெரிய, சுவையான பாதாம் பருப்பு வைத்திருப்பதை சோமு பார்த்தது. அதைப்பார்த்ததும் சோமுவின் வாயில் எச்சில் ஊறியது. ஆனால், அந்தப் பருப்பு நெருப்பின் வெப்பத்தில் இருந்ததால், அதைத் தொடவே முடியாது.
சோமு ஒரு தந்திரமான யோசனை செய்தது. அது மணியைப் பார்த்து, "மணி, நீதான் இந்தத் தோட்டத்திலேயே மிகவும் தைரியமானவள்! உன் கால்கள் மிகவும் வலிமையானவை. உன்னால் மட்டுமே அந்த சூடான பருப்பைத் தொடாமல் எடுக்க முடியும்," என்று புகழ்ந்தது.
மணிக்குத் தன் மீது பெருமை ஏற்பட்டது. "நிச்சயமாக, நான் செய்து காட்டுகிறேன்!" என்று கூறிவிட்டு, மெதுவாக நெருப்பை நோக்கிச் சென்றது. நெருப்பின் வெப்பம் மணியின் பாதங்களைச் சுட்டது. வலி தாங்க முடியாமல் மணி துடித்தது. ஆனால், சோமு அங்கிருந்து விலகாமல், "இன்னும் கொஞ்சம் தான் மணி! நீயே ஒரு வீராங்கனை! சீக்கிரம் எடுத்துவிடு!" என்று தொடர்ந்து புகழ்ந்து கொண்டே இருந்தது.
கடைசியாக, வலியையும் தாங்கிக்கொண்டு மணி அந்தப் பருப்பைத் தட்டி வெளியே தள்ளியது. பருப்பு தரையில் விழுந்தவுடன், சோமு மின்னல் வேகத்தில் ஓடிச் சென்று அதைத் தின்று முடித்தது. மணி வலியோடு நின்றுகொண்டிருக்க, சோமு சிரித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்தது. தான் ஏமாற்றப்பட்டதை உணர்ந்த மணி, புகழ்ச்சிக்கு அடிமையாகக் கூடாது என்று வருத்தப்பட்டது.
பாடம்
தவறான முறையில் புகழ்ந்து ஏமாற்றுபவர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.
