ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு சிங்கம் வாழ்ந்து வந்தது. ஒரு காலத்தில் அந்தக் காட்டின் கம்பீரமான அரசராக இருந்த கரிகாலன், இப்போது மிகவும் வயதாகிவிட்டான். அவனது பற்கள் வலுவிழந்து போயிருந்தன, வேட்டையாடி உணவு தேடும் ஆற்றலும் குறைந்துவிட்டது. பசியால் வாடிய கரிகாலன், ஒரு தந்திரமான திட்டத்தைத் தீட்டினான்.
அவன் காட்டில் உள்ள மற்ற விலங்குகளைத் தேடிச் சென்று, "நான் இப்போது வயதாகிவிட்டேன். எனவே, அடுத்த காட்டு ராஜாவைத் தேர்ந்தெடுக்க ஒரு போட்டி நடத்தப் போகிறேன். யார் புத்திசாலியாகப் பதிலளிக்கிறார்களோ, அவர்களே அடுத்த ராஜா!" என்று அறிவித்தான்.
இந்தச் செய்தியைக் கேட்ட விலங்குகள், ராஜாவாகும் ஆசையோடு கரிகாலனின் குகையை நோக்கி வந்தன. ஆனால், கரிகாலன் ஒரு வேட்டைக்காரனைப் போலச் செயல்பட்டான். குகைக்குள் வரும் விலங்குகளைத் தந்திரமாகப் பிடித்துத் தின்றுவிடத் தொடங்கினான். குகைக்குள் செல்லும் விலங்குகள் மீண்டும் வெளியே வருவதே இல்லை.
ஒரு நாள், கிரி என்ற ஒரு புத்திசாலி நரி அந்தப் போட்டியில் பங்கேற்கக் குகைக்கு வந்தது. கரிகாலன் குகையின் வாசலில் அமர்ந்து கொண்டு, "வா நரியே! உள்ளே வா, உனது புத்திசாலித்தனத்தை நிரூபி," என்று அழைத்தது. கிரி குகைக்குள் நுழையத் தயாரானபோது, திடீரென்று நின்றது.
கிரி குகை வாசலை உற்று நோக்கிக் கேட்டது, "அரசே! உங்களது போட்டி மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறது. ஆனால் ஒரு சிறிய சந்தேகம். குகைக்குள் செல்லும் விலங்குகளின் கால்தடங்கள் இங்கே நிறைய உள்ளன. ஆனால், குகைக்குள் சென்ற விலங்குகள் மீண்டும் வெளியே வந்ததற்கான ஒரு கால்தடம் கூடத் தெரியவில்லையே! ஏன்?"
சிங்கத்தின் தந்திரம் கிரிக்குத் தெரிந்துவிட்டது. கரிகாலன் பதிலளிக்கத் தொடங்கும் முன்பே, கிரி அங்கிருந்து மின்னல் வேகத்தில் ஓடிவிட்டது. அந்த நரி மற்ற விலங்குகளிடம் உண்மையைச் சொன்னது. அதன் பிறகு, எந்த விலங்கும் அந்தத் தந்திரமான சிங்கத்தின் வலையில் சிக்கவில்லை.
பாடம்
தந்திரம் செய்து மற்றவர்களை ஏமாற்ற நினைப்பவர்கள் ஒருநாள் நிச்சயம் மாட்டிக்கொள்வார்கள்.
