ஒரு அழகான பசுமையான சமவெளியில் ஆட்டு மந்தை ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. அந்த மந்தையின் தலைவன் ஒரு வயதான, அனுபவம் வாய்ந்த ஆடு. மழைக்காலம் நெருங்குவதால், அந்த ஆடுகள் தங்களுக்குத் தேவையான உணவைச் சேமித்து வைத்து மிகவும் கவனமாக இருந்தன.
ஒரு நாள், அந்த சமவெளியின் விளிம்பிற்கு ஒரு காட்டு ஆடு வந்தது. அது அந்த ஆட்டு மந்தையைப் பார்த்து, 'உங்களிடம் நிறைய தானியங்கள் இருப்பதை நான் பார்த்தேன். எனக்குப் பசிக்கிறது, கொஞ்சம் தானியங்களைக் கொடுங்கள்' என்று கேட்டது. ஆட்டுத்தலைவன் மென்மையாக, 'மன்னிக்கவும் நண்பரே, மழைக்காலம் வரப்போகிறது. நாங்கள் எங்களது குழந்தைகளுக்குத் தேவையான உணவைச் சேமித்து வைத்திருக்கிறோம். இப்போது கொடுக்க முடியாது' என்று கூறிவிட்டது.
இதைக் கேட்ட காட்டு ஆடு கோபமடைந்தது. அது மிரட்டும் தொனியில், 'நீ எனக்குத் தானியம் கொடுக்கவில்லை என்றால், என் நண்பனான ஒரு ஓநாயிடம் சொல்வேன். அவன் வந்து உங்கள் மந்தையை வேட்டையாடுவான்!' என்று மிரட்டியது.
ஆட்டுத்தலைவன் பயப்படவில்லை. அது அமைதியாகச் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னது, 'நண்பனே, நீ ஓநாயிடம் சொன்னாலும் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு நாள் அந்த ஓநாய் எங்களைத் தேடித்தான் வரும். ஆனால், நீ இப்போது எங்களை மிரட்டித் தானியங்களைக் கேட்டால், நாங்கள் பயந்து உணவை வீணடித்துவிடுவோம். உனது இந்த மிரட்டலால் எங்களால் எதையும் செய்ய முடியாது.'
தன் தந்திரம் வேலை செய்யவில்லை என்பதை உணர்ந்த காட்டு ஆடு, வெட்கத்துடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தது. ஆட்டுத்தலைவனின் நிதானமும் புத்தியும் மந்தையைத் தப்பியது.
பாடம்
மிரட்டல்களுக்குப் பயந்துவிடாமல் நிதானமாகச் செயல்பட்டால் ஆபத்தைத் தவிர்க்கலாம்.
