ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு வலிமையான காட்டு மான் வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மற்ற மான்களைப் போல எப்போதும் விளையாடிக்கொண்டே இருக்காது. அது எப்போதும் ஏதோ ஒரு வேலையில் மும்முரமாக இருக்கும்.
ஒரு நாள், கரிகாலன் ஒரு பெரிய பாறையின் ஓரத்தில் நின்று தனது கொம்புகளை ஒரு கடினமான மரக்கட்டையினால் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தது. அப்போது அந்த வழியாக வந்த சுட்டி நரி ஒன்று ஆச்சரியத்துடன் இதைப் பார்த்தது.
"ஏய் கரிகாலன்! என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்? காடு எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது, நீ ஏன் இந்த நேரத்திலும் உழைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்?" என்று நரி கேட்டது.
கரிகாலன் நிதானமாகத் தனது வேலையைத் தொடர்ந்தது. "நண்பா, நான் எனது கொம்புகளைக் கூர்மையாக்குகிறேன்," என்று கூறியது.
நரி சிரித்துக்கொண்டே, "அதற்கென்ன? இப்போது உனக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லையே? கவலையில்லாமல் விளையாடலாம், ஏன் இந்த நேரத்தை வீணடிக்கிறாய்?" என்று கேலியாகக் கேட்டது.
கரிகாலன் நரியைப் பார்த்துச் சொன்னது, "உண்மைதான், இப்போது எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்லை. ஆனால், ஒருவேளை நாளை ஒரு வேட்டைக்காரனோ அல்லது ஒரு பெரிய விலங்கோ என்னைத் தாக்க வந்தால், அப்போது நான் என் கொம்புகளைத் தேய்த்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. ஆபத்து வரும்போது தற்காத்துக் கொள்ளத் தயாராக இருக்க வேண்டும். ஆபத்து வந்த பிறகுதான் முன்னேற்றத்தைத் தேடுவது புத்திசாலித்தனம் அல்ல."
நரி சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தது. கரிகாலனின் புத்திசாலித்தனமான பேச்சைக் கேட்ட பிறகு, அதுவும் தனது நேரத்தை சரியாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கியது.
பாடம்
ஆபத்து வரும் முன் ஆயத்தமாக இருப்பதே புத்திசாலித்தனம்.
